viernes, 16 de octubre de 2026

Bonifaci Calbo. En loc de verjans floritz

Bonifaci Calbo.

Bonifaci Calbo. En loc de verjans floritz

7225.

En loc de verjans floritz 
Volgra per camps e per pratz
Vezer lansas e penos;
Et en loc de cants d'auzeus
Auzir trompas e flauteus,
E grans retins de colps e de cridans;
Qu'adoncs fora cabalos lo mazans.

Bel m'es lo retins el critz
Dels armatz,
Quan soi ben encavalgatz
Et ai bellas garnizos.
Qu'aitan gai soi et irneus
A l'encontrar dels tropeus,
Com li privat en cambras e parlans;
E tan volgut com il en cochas grans.

Per qu'ieu volgra fos partitz
Lo prezatz
Reis n Anfos de sos regnatz,
Qu'adoncs faria dels pros
E dels valens sos capdeus:
Qu'en fatz perillos ni greus
No ten pro lauzengers ni soplejans,
Qu'al major ops li fail cors e talans.

Mas trop me par endormitz,
Que m desplatz,
Quar en vei desconortatz
Los sieus e meins coratjos.
E s'ara, mentr'es noveus
L'afars no conorta 'ls seus,
Venir l'en pot tal mescaps e tals dans
Qu'il fara pron si'l restaur' en dez ans.

Reis n Anfos, ja'ls crois marritz
Non crezatz,
Ni'ls feignen alegoratz:
Quar amon dins lor maizos
Mais bos vis e bos morseus,
Qu'ab afan penre casteus,
Ciutatz ni reings, ni faire faitz prezans,
Tan lor es cars legors e pretz soans.

Vai dir, sirventes noveus,
A cellei cui soi miels sieus,
Que'l bes que me fai es à totz los prezans
Enantimens, et als crois dezenans.

7225.

Qui ha talen de donar
Tal don que sia lauzatz
Entre'ls savis, deu pensar
Tres cauzas, ben o sapchatz.
Quals es el eis tanh que s pes
E qual cel que'l don deu penre,
E quals lo dos; qu'estiers res
No l pot de blasme defendre.

Qu'om don tan gran no deu dar
Qu'en sia trop fort grevatz,
Ni tan pauc qu'à soanar
Lo tanha cellui qui er datz;
Ni dons avinens non es
Qu'om lo'n poiria rependre,
O cauzir qu'el no saubes
So que tanh à far entendre.

E quant hom per si honrar
Da'l sieu e n'es desonratz,
No s pot majormen desfar;
Qu'aver el honors prezatz
Val mais que nuls autre bes.
Doncs qui'ls pert no pot contendre
Que d'autra guiza pogues
Tan bassa valor descendre.

Per que requerr' e pregar
Lo rei Castellan me platz
Que l deia mos cantz membrar,
E no crei' us seus privatz;
Quar il an tal us apres
E tal art, soil vol aprendre,
Que quecs, per pauc qu'el n'agues,
Son pretz volri' escoiscendre.

Tan mi fai madomn'amar
Amors qu'en sui fol jutjatz;
Que quan deuria ponhar
El rei de servir, li fatz
Plazers: e no m'en tol ges,
Quar sai qu'il m'en degra rendre
Bon gazardo, si l plagues
Adreg sa merce despendre.

Aimerics de Belenoi. Pos lo gai temps de pascor

Aimerics de Belenoi.

Aimerics de Belenoi. Pos lo gai temps de pascor



2701, 7225.

N Aimerics de Belenoi si fo de Bordales, d'un castel que a nom Lesparra, neps de maestre Peire de Corbiac. Clercs fo, mas fez se joglar; e trobet bonas cansos, e bellas et avinens, d'una domna de Gascoingna que avia nom Gentils de Ruis, e per lei estet lonc temps en aquella encontrada. Pois s'en anet en Cataloingna, et estet lai tro qu'el mori.

2701, 7225-6.

Pos lo gai temps de pascor
Renovel' e ve
Vestit de folh e de flor,
Cantarai de se,
Qu'atressi s'es mos pessatz
De fin joi renovelatz;
Quar mos sobransiers volers, 
A cui no platz vils plazers, 
A trobat à son talen
Domna de cor e de sen,
Orgolhoza et humil, 
De captenemen gentil.

Amar me fai ad honor 
Mo fin cor ancse, 
Ses blasmes e ses folor 
D'autrui e de me.
Qu'anc no m'abelis beutatz, 
Ni paratge ni rictatz, 
Si noi fos sens e sabers, 
Que fan far e dir plazers; 
E gardar de fallimen
Domn' e cel qu'à lieis'enten: (liei s'enten)
Et ai cor tan senhoril
Quaz autr'amor no m'apil.

Mas qui vol d'entendedor
Proar s'ama be,
Guart so sen e sa valor
E cossi s capte.
Que s'es ben enamoratz, 
Li fag el ditz el solatz
Seran plus ric que'l devers.
Qu'amors non es mas plazers,
E tug bel captenemen
Movon d'amar leialmen:
Mas ieu no trob entre mil
Un qu'é los sieus fagz no guil.


Qui vol apenre d'amor
Amar li cove,
Que ja per essenhador
Non apenra re.
Que fin'amor, so sapchatz, 
Non es als mas voluntatz 
Qu'adutz ins él cor vezers,
Don la rete bels plazers, 
E viu de dous pessamen: 
Per q'usquecs am'et enten 
En aut loc o en sotil, 
Ves que s'a ric cor o vil.

Mas tant a fina valor
Cella que m mante,
Que no tem lauzenjador
Ni fals digz so cre.
Que'l sieu gen cors, ric, prezatz,
Complitz de totas beutatz,
Conois messonjas e vers,
Per que no tem far plazers
Qu'ab sen soana e pren;
E jutja tan leialmen
Que'l palais ten per cortil,
Tan son siei fag agradil.

Ni ieu plus no vau queren
Terra ni baro ni gen:
Tug autre fag mi son vil, 
Tan son li vostre gentil.