Mostrando entradas con la etiqueta mantengutz. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta mantengutz. Mostrar todas las entradas

viernes, 23 de octubre de 2026

Arnaut Daniel. L'aur' amara fa ls bruoills brancutz + Lo ferm voler qu'el cor m'intra

Arnaut Daniel. 

Arnaut Daniel. L'aur' amara fa ls bruoills brancutz + Lo ferm voler qu'el cor m'intra



I. 

L'aur' amara fa ls bruoills brancutz
clarzir, que l doutz espeissa ab fuoills,
e ls letz becs dels auzels ramencs
ten balps e mutz, pars e non pars;
per qu'eu m'esfortz de far e dir plazers
a mains per liei que m'a virat bas d'aut,
don tem morir, si ls afans no m'asoma.
Tant fo clara ma prima lutz
d'eslir lieis, don cre l cors los huoills,
non pretz, necs mans dos aigonencs
d'autra, s'eslutz rars mos preiars;
pero deportz m'es e d'auzir volers
bos motz ses grei, de liei don tant m'azaut
qu'al sieu servir sui del pe tro c'al coma.
Amors, gara! Sui ben vengutz?
C'auzir tem far, si m dezacuoills,
tals detz pecs que t'es mieills que t trencs;
qu'ieu soi fis drutz cars e non vars;
ma l cors ferms fortz mi fai cobrir mains vers,
qu'ab tot lo nei m'agr' ops us bais al chaut
cor refrezir, que no i val autra goma.
Si m'ampara cill que m tralutz
d'aizir si qu'es de pretz capduoills,
dels quetz precs, c'ai dedinz a rencs,
l'er fort rendutz clars mos pensars:
qu'eu fora mortz; mas fa m sofrir l'espers
que ill prec que m brei, c'aisso m ten let e baut,
que d'als jauzir no m val jois una poma.
Doussa car' a totz aibs volgutz,
sofrir m'er per vos mainz orguoills, 
quar etz decs de totz mos fadencs,
don a i mains brutz pars. E gabars
de vos no m tortz, ni m fai partir avers,
c'anc non amei ren tant ab meins d'ufaut;
anz vos desir plus que Dieu cill de Doma.
Era t para, chans e condutz,
formir al rei qui t'er escuoills;
car pretz, secs sai, lai es doblencs,
e mantengutz dars e manjars.
De joi la t portz, son anel mir si l ders,
c'anc non estei jorn d'Arago que l saut
no i volgues ir, mas sai m'a clamat Roma.
Faitz es l'acortz qu'el cor remir, totz sers,
lieis cui domnei, ses parsonier, Arnaut;
qu'en autr' albir n'es fort m'entent'a soma. 

II.

Lo ferm voler qu'el cor m'intra
no m pot jes becs escoissendre ni ongla
de lausengier, qui pert per maldir s'arma;
e car non l'aus batr' ab ram ni ab verga,
sivals a frau, lai on non aurai oncle,
jauzirai joi en vergier o dinz cambra.
Quan mi soven de la cambra,
on a mon dan sai que nuills hom non intra,
anz me son tuich plus que fraire ni oncle,
non ai membre no m fremisca, neis l'ongla,
aissi cum fai l'enfas denant la verga:
tal paor ai no l sia prop de l'arma,
Del cors li fos, non de l'arma,
e cossentis m'a celat dins sa cambra:
que plus me nafra l cor que colps de verga
car lo sieus sers lai on ill es non intra.
Totz temps serai ab lieis cum carns et ongla
e non creirai chastic d'amic ni d'oncle.
Anc la seror de mon oncle
non amei plus ni tant, per aquest' arma!
C'aitant vezis cum es lo detz de l'ongla,
s'a lei plagues, volgr' esser de sa cambra.
De mi pot far l'amors qu'inz el cor m'intra
mieills a son vol c'om fortz de frevol verga.
Pois flori la seca verga
ni d'en Adam mogron nebot ni oncle,
tant fin' amors cum cella qu'el cor m'intra
non cuig qu'anc fos en cors, ni eis en arma; 
on qu'ill estei, fors en plaz' o dinz cambra, 
mos cors no s part de lieis tant cum ten l'ongla.
C'aissi s'enpren e s'enongla
mos cors en lei cum l'escorss' en la verga,
qu'ill m'es de joi tors e palaitz e cambra,
e non am tant paren, fraire ni oncle,
qu'en paradis n'aura doble joi m'arma,
si ja nuills hom per ben amar lai intra.
Arnautz tramet son cantar d'ongl' e d'oncle
ab grat de leis que de sa verg'a l'arma,
son Dezirat, qu'a pretz dinz cambra intra.


jueves, 12 de octubre de 2023

Le Moine de Montaudon.

Le Moine de Montaudon.


Aissi cum selh, qu' om mena al jutjamen,

Que es per pauc de forfag acuzatz,

Et en la cort non es guaire amatz,

E poiria ben estorser fugen,

Mas tan se sap ab pauc de falhimen

No vol fugir e vai s' en lai doptos,

Atressi m' a amors en tal luec mes

Don no m val dregz, ni l' aus clamar merces, 

Ni del fugir no sui ges poderos.


Bona dompna, si eu fos lialmen

En vostra cort mantengutz ni jutjatz,

Lo tort qu' ie us ai fora dreitz apelhatz,

Qu' ieu m' en puesc ben esdir per sagramen;

Donc pus vas me non avetz nulh garen

Qu' ieu anc falhis, dompna corteza e pros,

Mas quar vos am e tot quan de vos es,

E quar n' aus dir en manhs ricx luecs grans bes,

Veus tot lo tort, dona, qu' ieu ai vas vos.


Per aital tort me podetz lonjamen

Gran mal voler, mas ben vuelh que sapchatz 

Que per ben dir vuelh trop mais que m perdatz

Que m guazanhetz vilan ni mal dizen,

Quar d' amor son tug siey fag avinen;

E pus hom es vilas ni enoios,

Pueys en amor non a renda ni ses,

Amar pot el, mas d' amor non a ges,

S' il fag e 'l dig tuit no son amoros.


Be m fai amors ad honrar finamen,

Qu' el mon non es tan rica poestatz

Que no fassa totas sas voluntatz,

E tot quan fai es tan bon e plazen;

E dieus hi fes molt gran essenhamen,

Quan volc que tot fos mezura e razos,

Sens e foudatz sol qu' ad amor plagues,

E paratges no y des ren ne y tolgues,

Pus fin' amors se metria en amdos.


Bona dompna, no crezatz l' avol gen

Que ieu fezes de me doas meytatz,

For de mon cor que s' es en vos mudatz,

Qu' en un sol luec ai ades mon enten;

E sapchatz ben, qui en dos luecs s' enten,

Res non es menhs de nesci volentos;

E jes nul temps no m plac tal nescies

Ni tal voler, ans ai amat defes

Com fin aman deu far ses cor felos.


Be m lau d' amor quar m' a donat talen

De lieys on es pretz e sens e beutatz,

Ensenhamens, conoissensa e solatz;

Res no y es menhs, mas quar merce no 'l pren

De me d' aitan que m' esguardes rizen

E que m fezes semblan de belh respos:

Ab sol aitan for' ieu guays e cortes

Que mi donz amar mi non desdegnes,

Q' el sobreplus al sieu belh plazer fos.


Al pros comte vuelh que an ma chansos.

d' Engolesme, si vol la rend' e 'l ses

Que ieu conquis, que ieu vuelh per un tres

Qu' a mi non falh Lunelhs ni Araguos.



II.


Mout me platz deportz e guayeza,

Condugz e donars e proeza,

E dona franca e corteza

E de respondre ben apreza;

E platz me a ric hom franqueza,

E vas son enemic maleza.


E platz me hom que gen me sona

E qui de bon talan me dona,

E ric hom, quan no me tensona;

E m platz qui m ditz be ni m razona,

E dormir quan venta ni trona,

E grans salmos ad hora nona.


E platz mi be lai en estiu

Que m sojorn a font o a riu,

E 'lh prat son vert e 'l flors reviu,

E li auzellet chanton piu,

E m' amigua ven aceliu,

E lo y fauc una vetz de briu.


E platz mi be qui m' aculhia,

E quan guaire no truep fadia;

E platz mi solatz de m' amia.

Baizars e mais, si lo y fazia;

E, si mos enemicx perdia,

Mi platz, e plus, s' ieu lo y tolhia.


E plazon mi ben companho,

Quant entre mos enemicx so,

Et auze ben dir ma razo,

Et ilh l' escouton a bando.