Mostrando entradas con la etiqueta parsonier. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta parsonier. Mostrar todas las entradas

viernes, 23 de octubre de 2026

Arnaut Daniel. L'aur' amara fa ls bruoills brancutz + Lo ferm voler qu'el cor m'intra

Arnaut Daniel. 

Arnaut Daniel. L'aur' amara fa ls bruoills brancutz + Lo ferm voler qu'el cor m'intra



I. 

L'aur' amara fa ls bruoills brancutz
clarzir, que l doutz espeissa ab fuoills,
e ls letz becs dels auzels ramencs
ten balps e mutz, pars e non pars;
per qu'eu m'esfortz de far e dir plazers
a mains per liei que m'a virat bas d'aut,
don tem morir, si ls afans no m'asoma.
Tant fo clara ma prima lutz
d'eslir lieis, don cre l cors los huoills,
non pretz, necs mans dos aigonencs
d'autra, s'eslutz rars mos preiars;
pero deportz m'es e d'auzir volers
bos motz ses grei, de liei don tant m'azaut
qu'al sieu servir sui del pe tro c'al coma.
Amors, gara! Sui ben vengutz?
C'auzir tem far, si m dezacuoills,
tals detz pecs que t'es mieills que t trencs;
qu'ieu soi fis drutz cars e non vars;
ma l cors ferms fortz mi fai cobrir mains vers,
qu'ab tot lo nei m'agr' ops us bais al chaut
cor refrezir, que no i val autra goma.
Si m'ampara cill que m tralutz
d'aizir si qu'es de pretz capduoills,
dels quetz precs, c'ai dedinz a rencs,
l'er fort rendutz clars mos pensars:
qu'eu fora mortz; mas fa m sofrir l'espers
que ill prec que m brei, c'aisso m ten let e baut,
que d'als jauzir no m val jois una poma.
Doussa car' a totz aibs volgutz,
sofrir m'er per vos mainz orguoills, 
quar etz decs de totz mos fadencs,
don a i mains brutz pars. E gabars
de vos no m tortz, ni m fai partir avers,
c'anc non amei ren tant ab meins d'ufaut;
anz vos desir plus que Dieu cill de Doma.
Era t para, chans e condutz,
formir al rei qui t'er escuoills;
car pretz, secs sai, lai es doblencs,
e mantengutz dars e manjars.
De joi la t portz, son anel mir si l ders,
c'anc non estei jorn d'Arago que l saut
no i volgues ir, mas sai m'a clamat Roma.
Faitz es l'acortz qu'el cor remir, totz sers,
lieis cui domnei, ses parsonier, Arnaut;
qu'en autr' albir n'es fort m'entent'a soma. 

II.

Lo ferm voler qu'el cor m'intra
no m pot jes becs escoissendre ni ongla
de lausengier, qui pert per maldir s'arma;
e car non l'aus batr' ab ram ni ab verga,
sivals a frau, lai on non aurai oncle,
jauzirai joi en vergier o dinz cambra.
Quan mi soven de la cambra,
on a mon dan sai que nuills hom non intra,
anz me son tuich plus que fraire ni oncle,
non ai membre no m fremisca, neis l'ongla,
aissi cum fai l'enfas denant la verga:
tal paor ai no l sia prop de l'arma,
Del cors li fos, non de l'arma,
e cossentis m'a celat dins sa cambra:
que plus me nafra l cor que colps de verga
car lo sieus sers lai on ill es non intra.
Totz temps serai ab lieis cum carns et ongla
e non creirai chastic d'amic ni d'oncle.
Anc la seror de mon oncle
non amei plus ni tant, per aquest' arma!
C'aitant vezis cum es lo detz de l'ongla,
s'a lei plagues, volgr' esser de sa cambra.
De mi pot far l'amors qu'inz el cor m'intra
mieills a son vol c'om fortz de frevol verga.
Pois flori la seca verga
ni d'en Adam mogron nebot ni oncle,
tant fin' amors cum cella qu'el cor m'intra
non cuig qu'anc fos en cors, ni eis en arma; 
on qu'ill estei, fors en plaz' o dinz cambra, 
mos cors no s part de lieis tant cum ten l'ongla.
C'aissi s'enpren e s'enongla
mos cors en lei cum l'escorss' en la verga,
qu'ill m'es de joi tors e palaitz e cambra,
e non am tant paren, fraire ni oncle,
qu'en paradis n'aura doble joi m'arma,
si ja nuills hom per ben amar lai intra.
Arnautz tramet son cantar d'ongl' e d'oncle
ab grat de leis que de sa verg'a l'arma,
son Dezirat, qu'a pretz dinz cambra intra.


lunes, 11 de diciembre de 2023

Albertet de Gap, ou Albert de Sisteron.

Albertet de Gap, ou Albert de Sisteron.

 Albertet de Gap, ou Albert de Sisteron.

 

Atrestal vol faire de mi m' amia,

Com lo rics hom fai del bon escudier,

Que, per aisso qu' el lo serv voluntier,

Li aloigna mais sa cavallaria;

Mas a lieis non calria

D' aisso gaire temer,

Que, on mais mi faria

D'amor ni de plazer,

E plus fizel m' auria.

 

Fizel m' aura trop mieills que non solia,

Qu' ieu l' am totz jorns, sempre huoi mais que hier,

Que tant son plus doblat miei cossirier

Con lo sols es plus chautz contra 'l mieich dia;

E s' amors l' en fazia

La veritat saber,

Ben leu non li plairia

Qu' il me fezes doler,

Que merces l' en penria.

 

E si merces tant son cor humilia

Que no m laisse morir d' un desirier,

Mi, que sui sieus liges, ses parsonier,

Merce fara mesclad' ab cortesia;

E s' ieu en lieis faillia,

Mal respieg posc' aver

En nuill' autra que sia,

S' ella no m vol valer

Cui totz temps serviria.

Que ges mos cors no s cambia ni s desvia

De ben servir lo sieu cors presentier,

D' aital servir com de mi l' a mestier

De ben e d' als qu' ieu 'l faire poiria:

Qu' il sap qu' ieu non deuria

Faire mais son voler;

E si ella m disia,

D'aisso que m promet, ver,

Bel guizardon n' auria.

 

Bel guizardon n' aurai, sol que no m dia

Qu' ieu fatz que fols car la prec ni l' enquier,

Qu' ieu am pro mais un plazer messongier

De lieis, qu' aver d' un' autra seignoria;

Ni en tota ma via

Mon cor ni mon esper

Non vuoill de sa baillia,

So sapch' ill ben en ver,

Partir, on qu' ieu m' estia.

 

Cansos, en Lombardia

Vuoill que fassatz saber

Que sil bella chausia,

En cui ai mon esper,

De mi li sovenria.

 

Domna, on que ieu sia

Fatz vostre pretz saber,

Car jois e cortesia

E sens o fan voler,

Que us meilluran quec dia.

miércoles, 18 de octubre de 2023

VIII, Rassa, mes se son primier

VIII.


Rassa, mes se son primier

En la fin que an parlada

Li senhor e 'l mainadier

E 'ls baros d' est' encontrada,

Sels an fag vas vos passada;

Et ieu qual mal vos en mier,

Que terra non ai cobrada?


Totz temps mi laisson derrier, 

Quan m' an mes en la mesclada, 

Li gentil et li lanier;

E quan lur patz es parlada,

Ni m' an ma terr' abrazada,

Dizon silh del Colombier

Qu' en prenda dreg, si m' agrada.


Nos em tal trenta guerrier,

Quascus ab capa traucada,

Tug senhor e parsonier,

Ab cor de guerra mesclada,

Qu' anc non aguem denairada,

Ans als colps, quan es mestier,

An lor querella prestada.


Hueymais seran ric portier

Que tenran porta serrada,

E sabran arcbalhestier

Qu' es la patz en l' encontrada,

Qu' om non lor dara soudada,

Ans auran can e lebrier

Del comt e s' amor privada,


Austor e falcon gruier,

Corn e tabor encuirada,

E braquet e liannier,

Arc e sageta barbada,

Gannacha e capa folrada

Et ozas de salabier

Seran mais de lur mainada:


Sercat ai, de Monpeslier

Tro lai en la mar salada,

Que no y truep baron entier

Qu' aya proeza acabada,

Qu' el mieg luoc non sia oscada

O fracha en l' un cartier;

Ni mas un no m' i agrada.


Papiol, ten drech sentier,

Non temas ven ni gelada;

Digas mi a mon Rainier

Que sa proeza m' agrada.


        Bertrand de Born