Raimon de Castelnou. Ges, si tot estan suau

Raimon de Castelnou.

7226.

Ges, si tot estan suau

Cels qui solion cantar

No lais qu'ades alegrar

No m volha si com solia;

Qu'ancse m platz que cant' e ria,

E tenga solatz e joia,

Si tot pez' à la gen croia.

De dieu e d'amor me lau,

Qu'els me fan jauzen estar,

E tot en patz suffertar

So don autre s plangeria:

E per els jau tal amia

Cui platz mos bes e ma joia,

Tan qu'ieu pretz mens la gen croia.

E si ls aug ieu totz à frau

Pro vetz de me mal parlar,

E de mon joi rancurar.

E si quascus d'els sabia

Lo be que m creis quascun dia,

E la honor e la joia,

Veiratz mazan de gen croia.

E ja miei enemic brau

No m cujon de joi ostar,

Qu'enans me fan esforsar;

Don lor creis ir' e feunia,

E vilana gelozia,

A mi benanans' e joia:

Qu'aissi m vengi de gen croia.

Mas cels en cui pretz s'enclau

Am ieu e dei ben amar,

Qu'on plus me veiran montar

En bes e mais lor plairia.

A mi platz lor cortezia

Lor creissemens e lor joia,

Don fan languir la gen croia.

Domna, cel qui vos mentau

Volh be qu'ieu aia'l cor clar,

Qu'ades quan vos aug nomnar

M'es vejaire qu'ab vos sia.

E si m soi ieu tota via,

Qu'el cor es ab vos en joia

Qu'es londana de gen croia.

Mos pas ades se cambia

De ben en miels tota via,

Qu'ilh es fontana de joia

E ditz mat à la gen croia.

IV, Ancmais tan gen no vi venir pascor,

IV.

Ancmais tan gen no vi venir pascor,

Qu' el ve guarnitz de solatz e de chan,

E ve guarnitz de guerra e de mazan,

E ve guarnitz d' esmay e de paor,

E ve guarnitz de gran cavalairia,

E ve guarnitz d' una gran manentia;

Que tals sol pro cosselhar e dormir

Qu' ara vay gent bras levat aculhir.

Belh m' es quan vey que boyer e pastor

Van si marrit q' us no sap vas o s' an,

E belh quan vey que 'l ric baro metran

So don eron avar e guillador,

Qu' ara dara tals que cor non avia,

E montara 'l pages qu' aunir solia,

Que grans guerra, quant hom no i pot gandir,

Fai mal senhor vas los sieus afranquir.

Ab nulha gent no trob om tan d' amor

Ni tan de fe, segon lo mieu semblan,

Com ab los sieus, que ja no falhiran

En nulha re, sol qu' om no falha lor;

Mas a senhor qu' els sieus forsa e gualia

Non pot hom fe portar ni senhoria,

Mas ab los sieus qui los sap gen baillir

Pot hom lo sieu gardar e conquerir.

El mon non a thesaurs ni gran ricor

Que si' aunitz, sapchatz qu' ieu prez un guan,

Qu' aitan tost mor, mas non o sabon tan,

Avols cum bos; e vida ses valor

Pretz meyns que mort, e pretz mais tota via

Honor e pretz qu' aunida manentia,

Quar selh es folhs que se fai escarnir,

E selh savis que se fai gen grazir.

Al pro comte de Tolza mon senhor

Prec que 'l membre qu' il valc ni qu' il tenc dan;

E que valha a cels que valgut l' an, 

E sian ric per lui bon servidor; 

Qu' el savis dis que cel qui be volria 

Esser amatz, ames be ses bauzia, 

Car qui be vol baissar ni frevolhir 

Sos enemics, bos amics deu chauzir.

                Bernard Arnaud de Montouc.

https://archive.org/stream/provenzalisches00mgoog/