Raimon Escrivan.
Senhors, l'autrier vi ses falhida
gent encuirad' e mielhs garnida,
e parlet a ley d'issernida,
e dis al trabuquet aital:
en las lissas farai portal,
que dins la vila vuelh ostal."
Dis trabuquet: “Diable us guida,
na cata, dolenta, marrida;
quan vos aurai tres colps ferida,
ja ab mi non auretz guerida;
que si passatz de sai lo pal,
sabrem de vostre cuer quan val,
qu'ieu s en darai un colp mortal,
si vos acossiec sul costal."
Ab tant la cata s'es moguda,
que no y ac pus de retenguda;
tro la vila tost fo venguda
e mostret sa cara peluda;
e venc suau, celadamen,
pauc cada pauc prenden e pren
si qu'anc no y ac retenemen,
tro fon dins lo vielh bastimen.
E quan l'ac vist' e conoguda,
trabuquet ditz: "Cata morruda,
ieu vos aurai tost abatuda."
E fier la denant sa barbuda
tal colp que tota l'escoyssen.
Pueys a li dig: “Ben as fol sen,
cata, qu'ab mi prendas conten;
e farai t'o ades parven.”
Ab tan la cata s'en erissa,
qu'es grass' e grossa e faitissa,
e ditz qu'enquer a fort pelissa,
e venra, si pot, tro la lissa.
E junh los pes e fes un saut,
et a cridat e mot en aut:
"Trabuquet, no t pretz un grapaut,
que prop vos suy al mieu assaut."
Ab tan lo trabuquet s'erissa,
qu'es fers e fortz, e fer e fissa,
et a dig: "Na cata mestissa,
fort pel auretz, s'ar no us esquissa."
E tramet l'un cairo raspaut,
que no l leveran trey ribaut,
et a lo i mes el cors tot caut,
don tug foron alegr' e baut.
E la cata que l colp senti,
a per pauc de dol no mori,
e dis: "Trabuquet, malat vi,
ieu te lais, e tu laissa mi."
E l trabuquet respondet li:
"Na cata, non er enaissi,
qu'ab mi non auretz treu ni fi,
enans vos aucirai aqui."
