Mostrando entradas con la etiqueta Pèire de Vic. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Pèire de Vic. Mostrar todas las entradas

martes, 20 de octubre de 2026

Monges de Montaudo. L'autrier fui en paradis,

Monges de Montaudo.

Monges de Montaudo. L'autrier fui en paradis,



2701, 7225, 7614, 7698.

Lo Monges de Montaudo si fo d'Alverne, d'un castel que a nom Vic, qu'es pres d'Orlac. Gentils hom fo: e fo faichz morgues de l'abaïa d'Orlac, e l'abas si l det lo priorat de Montaudon, e lai el se portet ben far lo ben de la maison. E fazia coblas, estan en la morgia, e sirventes de las razons que corion en aquela encontrada. E ill cavalier e ill baron si l traissen de la morgia e feiron li gran honor, e deiron li tot so qu'el volc; et el portava tot à Montaudon, al sieu priorat.
Mout crec e melhuret la soa glesia, portan totavia los draps mongils. 
E tornet s'en ad Orlac al sieu abat, mostran lo melhuramen qu'el avia fach al priorat de Montaudon; e preguet que ill li des gracia que s degues regir al sen del rei'n Amfos d'Arragon. El abas det; e il reis li comandet qu'el manges carn, e domnejes e cantes e trobes: et el si fes. E fo faich seigner de la cort del Puoi Sainta Maria, e de dar l'esparvier. Lonc temps ac la seignoria de la cort del Puoi, tro que la cortz se perdet. E pois el s'en anet en Espaingna, e fo li faitz grans honors e grans plazers per totz los reis e per totz los baros e'ls valens homes d'Espaigna. Et a un priorat en Espaigna que a nom Villafranca, qu'es de l'abaia d'Orlac, e l'abas lo ill donet: et el lo crec e l'enrequi e'l meilloret, e lai el mori e definet.

2701, 7225-6, 7698.

Per qu'ieu soi gais e joios,
Quar me fo tant amoros
Dieus à cui tot obezis,
Terra, mar, val e montanha;
E m dis: monge, quan venguis,
Ni com estai Montaudos,
Lai on as major companha?

Senher, estat ai aclis
En claustra un an o dos,
Per qu'ai perdut los baros:
Sol quar vos am eus servis
Me fan lor amor estranha.
En Randos, cui es Paris,
No fon anc fals ni ginhos;
E cre que mos cors el planha.

Morgue, ges ieu no t grazis
S'estas en claustra rescos,
Ni vol guerras ni tensos,
Ni pelej' ab tos vezis,
Per que'l bailia t remanha;
Ans am ieu lo cant e'l ris,
E'l segles en es plus pros
E Montaudos i gazanha.

Senher, ieu tem que falhis
S'ieu fauc coblas ni cansos;
Qu'om pert vostr' amor e vos
Qui son escien mentis,
Per que m part de la barganha.
Pel segle, que no m n'ahis
M'en tornei à las lessos
E laissei l'anar d'Espanha.

Monge, be mal o fezis,
Que tost non aniest coitos
Al rei cui es Salaros,
Que tant era tos amis;
Per que lau que t'o afranha.
Ha! quans bos marcs d'esterlis
Aura perdutz éls tieus dos!
Qu'el te levet de la fanha.

Senher, ieu l'agra ben vis
Si per mal de vos no fos,
Quar anc sofris sas preizos.
Mas la naus dels sarrazis
Nous membra ges cossi s banha;
Quar si dins Acre s culhis
Proi agr' enquer Turcs felos:
Fol es quius sec en mesclanha.

2701, 7225-6, 7698.

Qu'aniei parlar ab Sant Miquel
Don fui mandatz;
Et auzi un clam que m fo bel:
Eras l'aujatz.

Sant Jolias venc denan dieu,
E dis: dieus, à vos me clam ieu
Com hom forsatz,
Dezeretatz de tot son fieu
E malmenatz.

Quar qui be voli' albergar,
De mati m solia pregar
Queil fos privatz:
Eras noi posc cosselh donar
Ab los malvatz.

Qu'aissi m'an tout tot mon poder,
Qu'om no m prega mati ni ser;
Neis los colgatz
Laissan mati dejus mover:
Ben soi antatz.

De Tolza ni de Carcasses
No m planh tan fort, ni d'Albiges,
Com d'autres fatz.
En Cataluenh' ai totz mos ces
Ei soi amatz.

Mas lo Coms e'l Rei los auci,
Soi ben amatz;
Et a'n de tals en Caersi
Don soi pagatz.

De lai Rosergu' en Gavauda
No m clam ni m lau qu'aissi s'esta 
Pero assatz
I a d'aquels q'usquecs mi fa
Mas voluntatz.

En Alvernhe ses aculhir
Podes albergar e venir
Descovidatz;
Qu'els non o sabon fort gen dir,
Mas be lor platz.

En Proensa et éls baros
Ai ben enqueras mas razos.
No m soi clamatz
Dels Proensals ni dels Gascos,
Ni trop lauzatz.