Peire de Vilamur.
Dansa d'amors am refranh, per la qual foc jutgat lo gauch a mestre Peyre de Vilamur, bachelier en leys, l'an M.CCCC. LXV. (1465)
Neyt et jorn dins en la pessa
no m puesc tenir d'alegrar,
quant mi sove la noblessa
de la flor que m fay pensar,
En mon joven me comensa
amors de far mortalz jocs;
tant m'art he 'mflama sos focs
qu'en passi greu penedensa,
dolor mortal e destressa;
et no puesc alz cossirar
si no que la gentilessa
de la flor que m fay pensar.
Helas, no m puesc ben deffendre
que no senta la dolor
que passi per fin' amor,
don cuda lo mieu cor fendre,
qui no cessa de plorar,
per tal sos volers aguessa
de la flor que m fay pensar.
Prec humilment, test' enclina,
eysausisqua mon desir,
car no y a plus medecina
per me far tost engausir:
no 's creatura que sabessa
autra milhor cogitar, (atra milló pensá; cogito, ergo sum)
que surmontes la princessa
de la flor que m fay pensar.
Ma blancha flors e mestressa,
sus trastot quan es ses par,
datz me l secors e l'endressa
de la flor que m fay pensar.
