Mostrando entradas con la etiqueta Parnasse occitanien. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Parnasse occitanien. Mostrar todas las entradas

viernes, 2 de octubre de 2026

13. Pietro d'Alvernia. De jostals breus jorns els loncs sers,

13. Pietro d'Alvernia. *

Secondo il testo edito dal Rochegude (Parnasse occitanien, p. 136), con qualche correzione tratta dal ms. A (Studj di filol. rom. II, 7).

Pierre, Peire; d' Alvernha, Alverne, Auvergne

De jostals breus jorns els loncs sers,
quan la blanc'aura brunezis,
volh que branq'e brolh mos sabers
d'un nou joi qem frug em floris; 
pos dels verts folhs vei clarzir los guarrics, 
per ques retrai entre la neus el freis
Contr'aisso m'agradal parers 
d'amors londans e de vezis; 
quar pauc val levars ni jazers
a lieis ses lui que l'es aclis;
qu'amors vol gaug e guerpis los enics,
e qui s' esjau a l'ora qes destreis,
ben par que cel volri' esser amics.
Mas ieu no sai quals capteners
on reviu jois et nais valers
tals que denan lim trassalis.
qu'ab enquerer del dig m'en ve destrics, 
tan tem quel miels lais e digal sordeis,
on plus mon cor me ditz: quar no t'en gics? 
Ben vei e sai e crei qu'es vers 
l'un ab trichar, l'autr' ab dir vers, 
e l'un ab plors e l'autre ab ris,
e cel ques vol es manens o mendics; 
mas ieu n'am mais so qu'en ai, qu'esser reis 
que fos senhor d'Escotz e de Galics. 
Quar si fos ja dels mieus volers 
lo sieus bos coratges devis,
lai on madomnam tol temers (lai on ma domna 'm tol temers) 
de so per que plus m'esbaudis, 
qu'anc nol sai dir lauzengas ni prezics. 
mas meillor cor l'ai trop que no pareis; 
s'ella nol sab morrai m'en totz antics. 
Tan m'es dos e gens sos vezers 
pel joi que m'es el cor assis, 
qu'ades brota lo bos espers
qu'en ai, per que m'en enriquis:
qu'anc tan no fui mai volpils ni mendics, 
sol que m'anes a lei, qu'ieu aqui eis 
nom saubes far de gran paubretat rics. 
Cest es jois e gaug e plazers
en que manta gen s'abelis;
e sos pretz mont' a grans poders, 
quar mans jois sobresenhoris: 
qu'ensenhamens e beutatz l'es abrics 
d'un ram d'amor qu'en lei s'espan e creis 
e fara tro qu'ieu sia blancs co nics.
Cest vers sabra, som pes, violar Audrics, 
quel d'Alvernhe; e dis qu'om ses domneis 
no pot valer plus que ses gra l'espics.
Per qu'ieu cosselh ja no t'en desrazics; 
quar mais conquis aqui on ilh m'ateis,
que sim dones Fransal reis Lodoics.
(que si 'm dones Fransa 'l reis Lodoics : Louis : Lodovico, Ludovico.)

* Biografia, secondo il testo edito dallo Chabaneau (op. cit. p. 53):
Peire d'Alvernhe si fo de l'evesquat de Clarmon. savis homs fo e ben letratz, e fo fils d'un borges. bels e avinens fo de la persona, e trobet ben e cantet ben. e fo lo premiers bos trobaire que fo outra mon et aquel que fetz los meillors sons de vers que anc fosson faich, el vers que ditz:
De jostals breus jorns... canso no fetz neguna, car en aquel temps negus cantars s'apellava cansos, mas vers; mas pueis en Guirautz de Borneill fetz la primiera canson... longamen estet e visquet el mon ad onor...; e pois el fetz penedensa e mori.