10. Marcabrus. *
Secondo il testo del Bartsch (Chrest. prov. p. 49).
on l' erb' es vertz jostal gravier,
en aiziment de blancas flors
e de novel chant costumier,
trobei sola, ses companhier,
cela que no volc mon solatz.
So fon donzel' ab son cors bel,
filha d'un senhor de castel;
e quant eu cugei que l'auzel
li fesson joi e la verdors,
e pel dous terminis novel,
e que entendes mon favel,
tost li fon sos afars camjatz.
Dels olhs ploret josta la fon
e del cor sospiret preon.
Jhesus, dis ela, reis del mon,
per vos mi creis ma grans dolors,
quar vostra anta mi cofon;
quar li melhor de tot est mon
vos van servir; mas a vos platz!
Ab vos s' en vai lo meus amics,
lo bels el gens el pros el rics;
sai m' en reman lo grans destrics,
lo deziriers soven el plors.
ai mala fos, reis Lozoics,
que fai los mans e los prezics,
per quel dols m' es el cor intratz!
Quant eu l' auzi desconortar,
ves leis vengui jostal riu clar.
bela, fi m' eu, per trop plorar
afola cara e colors;
e no vos qual dezesperar,
que cel que fai lo bosc folhar,
vos pot donar de joi assatz.
Senher, dis ela, ben o cre
que Deus aja de mi merce
en l' autre segle per jasse,
quon assatz d' autres peccadors;
mas sai mi tol aquela re
don jois mi crec; mas pauc mi te,
que trop s' es de mi alonhatz.
* Biografia, secondo il testo dello Chabaneau (op. cit. p. 9): Marcabrus si fo de Guascoingna, fils d' una paubra femna que ac nom Maria Bruna...
Marcabrus si fo gitatz a la port d'un ric home, ni anc no saup hom quis fo ni don. e n'Aldrics del Vilar fetz lo noirir. apres estet tan ab un trobador, que avia nom Cercamon, qu'el comenset a trobar; & adoncx avia nom Panperdut; mas d'aqui enan ac nom Marcabrun. et en aquel temps non apellava hom canson, mas tot quant hom cantava eron vers. e fo mout cridatz et auzitz pel mon, e doptatz per sa lenga; car fo tant maldizens, que a la fin lo desfeiron li castellan de Guiana, de cui avia dich mout grant mal.

