Mostrando entradas con la etiqueta toilla. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta toilla. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de octubre de 2026

Beatrice, Comtesse de Die. A chantar m'er de so qu'eu no volria,

Beatrice, Comtesse de Die.

Beatrix, comtesse de Die, condesa, comtessa, Dia

A chantar m'er de so qu'eu no volria,
tant me rancur de lui cui sui amia;
car eu l'am mais que nuilla ren que sia:
vas lui no m val merces ni cortezia
ni ma beltatz ni mos pretz ni mos sens;
c'atressi m sui enganad' e trahia
com degr' esser, s'eu fos dezavinens.
D'aisso m conort, car anc non fi faillensa,
amics, vas vos per nuilla captenensa;
ans vos am mais non fetz Seguis Valensa,
e platz mi mout que eu d'amar vos vensa,
lo meus amics, car etz lo plus valens;
mi faitz orgoil en digz et en parvensa
e si etz francs vas totas autras gens.
Meraveill me cum vostre cors s'orgoilla,
amics, vas me, per qu'ai razon que m doilla;
non es ges dreitz c'autr' amors vos mi toilla,
per nuilla ren que us diga ni acoilla.
E membre vos cals fo l comensamens
de nostr' amor! Ja Dompnedeus non voilla
qu'en ma colpa sia l departimens.
Proeza grans, qu'el vostre cors s'aizina,
e lo rics pretz qu'avetz, m'en ataina;
c'una non sai, loindana ni vezina,
si vol amar, vas vos no si' aclina;
mas vos, amics, etz ben tant conoissens
que ben devetz conoisser la plus fina;
e membre vos de nostres partimens.
Valer mi deu mos pretz e mos paratges
e ma beutatz, e plus mos fins coratges;
per qu'eu vos man, lai on es vostr' estatges,
esta chanson, que me sia messatges,
e voill saber, lo meus bels amics gens,
per que vos m'etz tant fers ni tant salvatges;
no sai si s'es orgoills o mals talens.
Mas aitan plus voill li digas, messatges,
qu'en trop d'orgoill ant gran dan maintas gens.

jueves, 19 de octubre de 2023

II, Mos Cominals fai ben parer

II.


Mos Cominals fai ben parer

Que si 'l saubes dire ni far

So qu' a mi degues enuiar

Qu' el en faria son poder;

Mas jovens e poders li falh,

E paubreira e veillors l' assalh;

Per qu' al guerrier non fai paor;

E non a amic ni senhor

Que no 'l tenha per enueyos,

Mas tan quant ditz nostras tensos.


E s' ieu lo vuelh ben dechazer,

Qu' el vuelha tolre mon chantar,

Ja non er qu' ilh don' a manjar,

Ni 'l vuelha albergar un ser;

Mas metray lo chan din serralh,

Per qu' el soven trembl' e badalh;

Que la verchieira de sa sor

Vendet de son gay maint pastor,

Car lai vivia ab sos lairos,

Emblan las fedas e 'ls moutos.


Anc ab armas non sap valer

Hom meinz, tant s' en volgues lauzar;

Ni als guerriers, mas ab parlar,

No saup hom meinz de dan tener;

Mas soven mov guerra et assalh

A sels que an croz e sonalh,

Don mil monge dins refeitor

Pregan, ploran, nostre senhor

Qu' en Ponstortz e 'n Sanz Laurens fos,

Si cum es vielhs e sofraitos.


Leialtat sol molt mantener,

E falsetat totz temps blasmar;

Mas al tornei la i vim laissar,

E del tot metr' en non chaler;

Per que ditz lo par de Neralh

Que home que nafre e talh,

E prenda son lige senhor,

Ni qu' el toilla castel ni tor,

No 'l deu mantener nulhs homs pros,

Per qu' el no 'l mante ni 'n randos.


Ja nulh marit non cal temer

De lui, ni sa molher gardar,

Ans lo pot laissar domneiar

Et estar ab leys a lezer;

Que quals qu' el de bois vil entalh,

Deboissar lo pot d' aital talh,

Ses pel, ses carn e ses color

E ses joven e ses vigor;

E d' ome qu' es d' aital faysos

Non deu esser maritz gelos.


Garin d' Apchier.