Beatrice, Comtesse de Die.
A chantar m'er de so qu'eu no volria,
tant me rancur de lui cui sui amia;
car eu l'am mais que nuilla ren que sia:
vas lui no m val merces ni cortezia
ni ma beltatz ni mos pretz ni mos sens;
c'atressi m sui enganad' e trahia
com degr' esser, s'eu fos dezavinens.
D'aisso m conort, car anc non fi faillensa,
amics, vas vos per nuilla captenensa;
ans vos am mais non fetz Seguis Valensa,
e platz mi mout que eu d'amar vos vensa,
lo meus amics, car etz lo plus valens;
mi faitz orgoil en digz et en parvensa
e si etz francs vas totas autras gens.
Meraveill me cum vostre cors s'orgoilla,
amics, vas me, per qu'ai razon que m doilla;
non es ges dreitz c'autr' amors vos mi toilla,
per nuilla ren que us diga ni acoilla.
E membre vos cals fo l comensamens
de nostr' amor! Ja Dompnedeus non voilla
qu'en ma colpa sia l departimens.
Proeza grans, qu'el vostre cors s'aizina,
e lo rics pretz qu'avetz, m'en ataina;
c'una non sai, loindana ni vezina,
si vol amar, vas vos no si' aclina;
mas vos, amics, etz ben tant conoissens
que ben devetz conoisser la plus fina;
e membre vos de nostres partimens.
Valer mi deu mos pretz e mos paratges
e ma beutatz, e plus mos fins coratges;
per qu'eu vos man, lai on es vostr' estatges,
esta chanson, que me sia messatges,
e voill saber, lo meus bels amics gens,
per que vos m'etz tant fers ni tant salvatges;
no sai si s'es orgoills o mals talens.
Mas aitan plus voill li digas, messatges,
qu'en trop d'orgoill ant gran dan maintas gens.
