Mostrando entradas con la etiqueta franqesa. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta franqesa. Mostrar todas las entradas

martes, 20 de octubre de 2026

Pièces anonymes. Per joi que d'amor m'avegna

Pièces anonymes.

Parnasse occitanien, Amazon Kindle

M.

Per joi que d'amor m'avegna
No m calgr' ogan esbaudir,
Qu'eu no cre qu'en grat me tegna
Cel qu'anc no volc obezir
Mos bos motz ni mas cansos;
Ni anc no fon la sazos
Qu'ie m pogues de lui sofrir;
Ans tem que m n'er à morir,
Pos vei c'ab tal autra regna
Don per mi no s vol partir.

Partir m'en er; mas no m degna,
Que morta m'an li cossir:
E pois noill platz que m retegna,
Vueilla m d'aitant obezir?
C'ab sos avinens respos
Me tegna lo cor joios.
E ja à sidons no tir
S'ie l fas d'aitan enardir,
Qu'ieu no l prec per mi que s tegna
De leis amar ni servir.

Leis serva; mas mi'n revegna
Que no m lais del tot morir,
Quar paor ai que m'estegna
S'amors don me fai languir.
Hai! amics valens e bos,
Car es lo meiller c'anc fos,
No vuillatz c'aillors me vir:
Mas no m volez far ni dir
Con ieu ja jorn me captegna
De vos amar ni grazir.

Grazisc vos, con que m'en pregna,
Tot lo maltrag e'l consir; 
E ja cavaliers no s fegna
De mi, c'us sol non dezir. 
Bels amics, si fas fort vos 
On tenc los oillz ambedos; 
E plas me can vos remir,
C'anc tan bel non sai cauzir.
Dieus prec c'ab mos bratz vos cegna,
C'autre no m pot enriquir.

Rica soi, ab queus sovegna
Com pogues en loc venir
On eu vos bais eus estregna;
Q'ab aitan pot revenir
Mos cors, quez es envejos
De vos mout e cobeitos.
Amics no m laissatz morir.
Pueis de vos no m posc gandir,
Un bel semblan que m revegna
Faiz, que m'aucira'l consir.



7222.

Pos am fin' amor m'acort
Que am fort
Plazent domna gaia,
Ben dei far plazent acort;
Que descort
Non tanh qu'ieu retraia;
L'amors m'a mes à tal port 
On deport
Mos cors, c'or que m plaia.
Ben tanh de mon fin acort.
Port
L'onrat port
Que'ls aimans apaia.

Pos li dous consire
Que m solon aucire 
Tenon mon cor gai, 
Ai!
Ben dei motz eslire 
Per lieis qu'ieu desire, 
Qu'autr' amor no m plai
Mai.
Sos gai cors plasens,
Gens,
E'l siei bel semblan
M'an,
Que res non es mens 
Sens,
Mi fan dir cantan
Can, 
E cantars plazens 
Gens.
Sabes per qu'ieu can 
Tan?
Car fins entendens
Dens
Am e ses engan 
Blan;
E quar blan gausens,
Mens
En prez mon afan
Gran.

So qu'als autres fins aimans
Es afans,
Es à mi gautz e dousors;
Car amors
Vol qu'ieu am ses totz engans,
Totz mos ans,
Tals que sobre las gensors
Mes ausors.
Amors, ben es mos acortz
Que acortz
S'apel mos cantz tostems mais
Entre'ls fins amans verais
Cui plaz solaz e deportz;
Que descortz
Non deu far qui non s'irais:
Per qu'ieu lais
Descortz per far acortz gais
Entr'els gais.

M.

Trop be m'estera si s tolgues
Amor de mi et eu d'amor;
Qu'ieu d'el non ai ren mais dolor,
Et il vol de me tot son ses;
Qu'ieu chant e m deport e m solaz,
Non per me, mais car à leis plas;
Et il non faria per me
Neus mals si m cujava far be.

Amors ab vos no m val merces
Ab franqesa ni ab dosor,
Car vostr' orgoil, vostra ricor
Non vens humilitatz ni bes.
S'om vos blandis vos menasas,
Quius menasa vos soplejas;
E quius ama nul pro noill te,
E quius vol mal gaug sen dese.

Amors, de vos ai tant apres 
Que'l fals truan e'l trichador, 
E'l malvatz e l'enganador 
Que s feinnon de non re cortes,
An de vos lo baisar e'l braz,
E per bon' aventura jaz;
E vers amics de bona fe
Non auran ja ni co ni que.

De domnas n'i a mais de tres 
Que, quan remiron lur color
E lur beutat él mirador,
Non cujon que sia mais res. 
Pauc an ligit, so sapiaz,
Con beutatz vai e fail viaz; 
Qu'en pauc d'ora'l plus bella ve
Aco secs que sol vezer ple.

Enan volgra que s'avengues
Que s'acordeson entre lor
Cil qui son lial amador,
Que ja negus precs non fezes;
C'adoncs paregron li malvatz
E las malvaizas à un laz,
C'an mort domnei e joi ancse
Pels baratz que fan entre se.

Bel-serventes, de vos mi plaz 
Que ma chanson primier aujaz;
E ja hom no deman per que, 
Mas car vos am aitan can me.

7226.

Al franc rei Aragones
Canta'l noel sirventes;
E di l trop fai gran sufrensa,
Si q'hom lo ten à falhensa.
Quar sai dizon que Frances
Han sa terra en tenensa
Tan longamen que ses tensa:
E pus là n'a tan conques,
Agues de sai sovinensa.

E di l que sa gran valensa
Se doblara per un tres,
Si l vezem en Carcasses
Com bos reis culhir sa sensa.
E s'il atroba defensa,
Fassa semblan que greu l'es;
Et ab aital captenensa
Qu'ab foc et ab sanc los vensa;
E genhs tragan tan espes
Que murs noi fassan guirensa.

E quar enaissi s poiria
Acabar lurs mals ressos
Que dizon, senher, de vos
Fals Frances, que dieus maldia,
Quan no venjatz la follia:
E quar etz tan vergonhos
No m cal plus apert o dia.
Paratges s'en revenria,
Que s perdet totz sai mest nos
Que neissas noi conosc via.

Elms et ausbercs me plairia,
Et astas ab bels penos,
Vissem huei mais pels cambos,
E senhals de manta guia;
E quens visson ad un dia
Essems li Frances e nos,
Per vezer quals miels poiria
Aver de cavallairia:
E quar es nostra razos
Cre que'l dans ab els n'iria.

Pros coms, marques de bon aire,
Él camp feren e donan
Fos restauratz lo greu dan,
Agratz cobrat mant repaire.