Mostrando las entradas para la consulta matí ordenadas por fecha. Ordenar por relevancia Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas para la consulta matí ordenadas por fecha. Ordenar por relevancia Mostrar todas las entradas

domingo, 25 de octubre de 2026

Peire Guillem. Lai on cobra sos dregs estatz,

Peire Guillem, nouvelle allégorique.

Peire Guillem. Lai on cobra sos dregs estatz,



Ms. de Paris, fr. 22543, fol. 147 (R). - Grdr. § 19, p. 22. St. p. 46.

Lai on cobra sos dregs estatz,
que naicho las flors per los pratz,
e brotono bruelh e boscatge,
e son gai li auzel salvatge
e li albre vestit de nuo,
ieu m'estava a Castelnuo.
E levie me un jorn mate: (y me vach eixecá un día pel matí)
era dos temps, clars e sere, (dous: dols; cla, seré, sereno)
ses bruma e ses ven e ses nauza, (ses : sense)
el temps que chanta la alauza, (laudeta, lauzeta, alouette)
lai en Pascor. (primavera)
Et ieu volgui vas mo senhor
anar, que te cort a Murel, (Muret, v. 1213.)
per que l'anar me fo plus bel,
e cochie fort mos cavaliers (cochie : vach doná pressa; cochar)
que digo a lors escudiers
que prenguan lors armas de briu,
qu'enquer passarem Corbairiu, (Corbolium, Corbeil?)
si l dia dura.
Ab tant anie m'en l'anbladura
tot mon cami,
parlan d'en Folcuens e d'en Gui,
cal amet mai.
Ab tant vec vos venir de lai
un cavazier, (cavalier, cavallier; caballé)
bel e gran e fort e sobrier
e lonc e dreg e ben talhatz! (lo contrari a Mario Sasot)
Dir vos ai a que l conoscatz:
tot so que l ve de lhui fa festa,
que l peal a bloy sus en la testa, (pel rubio; bloy, bloi; blonde)
e fon per la cara vermelhs,
car tocat l'i ac lo solelhs,
qu'escapatz fo del clar mati.
Et anc nulhs hom que fos aqui
non vi plus gay ni menhs iros.
Los huelhs ac vars e amoros,
e l nas fo bels e gen formatz,
e las dens foro, so sapchatz,
plus blancas que non es argens;
la boca fresca e rizens;
larc ac lo col, la gola blanca
plus que neus ni flors sus en branca;
amplas espallas e costatz, (com Daniel Vives Albesa)
e pels flancs fon gros e cairatz;
lonc cors e dalgatz per sentura: (prim; delgat; delgado)
e fon larcs per la forcadura,
cambas e coichas de faisso.
El pe portet un sabato
de safis, fag ab esmerauda,
de l'autre pe anet en caussa.
Et el anet vestit de flors,
totas de diversas colors;
mantel e blial de violas
portet, e sobrecot de rozas,
e caussas de vermelhas flors,
que negus hom non vi gensors;
et ac el cap una garlanda
de flor de gaug ab alamanda.
E dirai vos del palafre
cals fo, que non mentrai de re:
la coa ac negra e l'una anca,
e l'autra com avori blanca; (avori : evori : ivory : marfil)
e l'espalla drecha ac biza,
e la senestra tota griza, (esquerra, zurda)
la cri e la testa vermelha,
et ac gruegua l'una aurelha, (y teníe groga una orella)
e per l'al res el fo ferrans,
e no fon trop pauc ni trop grans.
De la sela, senes messonja,
puesc vos dire cossi fo conja:
tug li arsso foro de jaspe
e la sotzsela d'un diaspe,
e l cuer fo d'una serpentina
que valc tot l'aver de Mecina. (Messina)
L'us estriop fo de calssadoine (v. estruep; estribo)
e l'autre fo de cassidoine.
Lo fre ni l peitral, ses doptansa,
comprar no poiria l rei de Fransa,
e que lhi valgues l'emperaire;
car tot lo tesaur del rei Daire
valo doas peiras que i so;
et anc lauram d'aital faisso
non vi mais nuls hom bateiatz;
que l'aver de trenta ciotatz
val lo carboncles qu'es al fre,
que la nug escura al sere
vira cum pel bel jorn d'estiu.
Anc cavasier plus agradiu
no vitz, plus bel ni plus auzart.
Et anet li de l'autra part
una dona mial tans plus bela
que glai ni flor, can renoela;
ni neu ab gel, can cai en branca,
non es de la mitat tant blanca
cum la gola ni ls pes ni ls mas. (gola, peus, mans)
E de la cara soi certas
qu'es plus blanca e plus colorada
que roza de mai brotonada:     (rosa de mach; rosa de mayo)
veus tota sa fina color!
E portet garlanda de flor
eus cabels que son lonc e saur,
que per ma fe sembleron d'aur,
tant foron belh e resplandens.
Huels amoros, gais e plazens (ulls; una de les varians)
ac, e non cara estrunada,
e fon graila e grassa e dalgada,
e no portet vestir de sirgua,
ans portet be vestir de lhirgua,
mantel e blial e gannacha.
Plus fo escaficha e be facha
que dona qu'hom puesca trobar;
car anc Dios non formet sa par (Deu, Deus)
de gran beutat e de cunhtia.
E que voletz que plus vos dia? (y qué voléu que mes tos diga)
Que l fre e l peitral e la sela     (freno, pitral, cadira : silla)
val mai que l'aver de Castela (Castella, Castilla)
ab los cinc regemes d'Espanha. (los sing reinos de España)
E l palafre fon de Bretanha,
e es plus vertz qu'erba de prat,
e fo vermelha la mitat,
e la cri e la coa saissa;
e per la cropa una faissa (grupa, faixa)
ac plus blanca que flor de lir; (mes blanca que flo de lis: lliri)
e valc dos tans, senes mentir,
que l palafre del cavasier.
Ab tant vec vos un escudier
e una donzela apres! (y una donsella después, detrás)
E fo m veiaire que portes
un arc d'alborn, bel per mezura,
e tres cairels a la sentura
don l'us es resplendens d'aur fi
e l'autre d'acier peitavi,
gent furbit e gent afilat; (afilat, esmolat)
e l ters es de plum roilhat, (plom)
ab una asta torta de boih,
ab que fier tot amador moih
e amairitz, cant vol trair.
De la donsela, ses mentir,
no sai si s'es bruna ni blanca,
que ls cabels li van tro part l'anca,
si que cobren tota la sela,
qu'om non ve arsso ni sotzsela;
davan li van tro a l'artelh.
E portet un blial vermelh;
mas ieu no sai si s'es be facha, (pero yo no sé si está ben feta)
que, cum si agues capa o gannacha, (com si tinguere capa, garnacha)
la cobro per tot li cabelh.
Et anc no vitz plus bel parelh
del donzel et de la donzela.
E que cuiatz que faria ela?
Anet chantan un chan noel,
si qu'entendo l boi e li auzel
e s'en laissavo de chantar. (s'en dixaben o dixáen de cantá)
E chantet gent, azaut e clar,
e dih: "Dona ses amador
e cavasier senes amor
per tal qu'om los pogues triar
de mest cels qu'amon leialmen;
e dona c'ama per argen
ni sap son mercat al colgar,
volgra l'avengues ad anar
en camia desafiblada."
Ab tant vec vos per meg l'estrada
venir la dona e l cavasier!
Et ieu saludie los premier 
e dissi: "Senher, Dios vos sal
e vos gart d'ira e de mal,
vos, la dona e la companhia."
Et el dih: "Dios vos benezia,
Peire Guillem, e us laih trobar
dona que us am de cor leial,
que tant lonc tems l'avetz sercada."
“Senher, et ieu ja l'ai trobada,
de cui soi ieu mial tans que mieus.”
"E vos podetz ben esser sieus,
Peire Guillem, qu'ilh non es vostra."
“Senher, pel bel semblan que m mostra
me teni de lies per paguatz."
“Aichi paih hom d'amor los fatz,”
dih la dona, “bels amics fraire.”
“Dona, e s'ieu l'am ses cor vaire,
no me pot be valer merces?”
"Amics, e merces, en que n'es, 
que anc noca fo en son repaire?”
"E i fo, dona, ges non a gaire,
que volc qu'eu fos ses autre sieus."
"A mal senhor laissa hom sos fieus,
amics," so dih lo cavasiers.
"E qui no pot passar estiers,
senher, per que los laissara?"
"Peire Guillem, car servira
cum hom forssatz, c'als non pot faire".
"Senher, per l'arma vostre paire,
diguatz me, don me conoissetz,
mas ta soven me mentavetz?
Car remanetz enuegh ab mi,
car anc per ma fe non aigui
un osde que tant m'abelis,
ni anc nulh tems home no vis
que ta be fos per tos tems vostre.
Doncs estatz ab mi que us o mostre,
qu'eu vos o quier per amor Dio."
"E no remanra aitant lio,"
s'a ditz la dona, “mas li platz.
Mas pres de fontaina e de pratz
nos matetz, e pres de boscatge,
car li castel nos so salvatge;
mas nos partim dels Catalas,
que menhs n'i trobam de vilas
que de gentils de l'encontrada."
“Dona, en bela alberguada
estaretz, e luenh de castel.
En un verdier, claus de rauzel,
estaretz sotz un bel laurier, (v. novas del papagai)
on cor fontaina sul gravier,
fresca, freja, clara e genta."
"Aital fontaina m'atalenta,"
dih la dona e l cavasier.

martes, 20 de octubre de 2026

Gausseran de San Leidier, gentils castelans

Gausseran de San Leidier.

Gausseran de San Leidier, gentils castelans

7225, 7614.

Gausseran de S. Leidier si fo del evesqat de Veillac, gentils castelans, fils de la fila d'en G. de San Leidier. Et enamoret se de la comtessa de Vianes, filla del marques Guillem de Monferrat.

LA ROSADA DEL MATÍ (viernes de hermandad)

domingo, 11 de octubre de 2026

Guillem de Cabestanh. Lo dos cossire Que m don' amor soven,

Guillem de Cabestanh.

2701, 7225, 7614.

Guillem de Cabestanh.


Guillem de Cabestanh fo un gentils castelas del comtat de Rossilhon, que confinava con Cataloingna e con Narbones. Mot fo avinens hom de la persona, e presatz d'armas, e de servir e de cortesia; e bos trobaires. 

Et avia en la soa encontrada una domna que avia nom madomna Sermonda, moiller d'en Raimon de Castel-Rossilho, qu'era mot ric e gentils, e braus, e mals et orgoillos. Longamen l'amet en G. de Cabestanh, e'n fet motas bonas cansos; e la domna l volc tan de be que l fey son cavayer, et esteron ab gran joi essems lonc temps. E fon dic al marit d'ela, don el n'ac gran gelosia; et enserret la en una tor, e li foron faitz man desplazer, don G. de Cabestanh ac gran dolor; don fes una canso:

Lo dos cossire

Que m don' amor soven.

E quan R. entendet la canso crezet que fos de sa moiller, quar dis en una cobla:

Tot quan fas per temensa

Devetz en bona fei

Penre, neis quan nous vei.

Et aquest mot entendet: e mandet lo marit à 'n G. que vengues à parlamen. E menet lo ab si foras lonh del castel, et à trassio el li tolc la testa e mes la en un cavayrol; e trais li lo cor del ventre, e fes lo portar à un escudier à son alberc. Et intret s'en él castel, e fes lo cor raustir e far pevrada, per so la domna s'agradava fort de cor de salvaizina, e fes lo manjar à sa molher en semblan qu'el ne manjes. E quan l'ac manjat, el li dis que so que avia manjat era 'l cor d'en G. de Cabestanh, e mostret li la testa, e demandet si l'era estat bos. E la domna conoc la testa, e dis que tan bos li era estat, que jamais autre manjar ni autre beure no l tolria la sabor. El marit, quant o auzi, correc li dessus ab l'espaza; e la domna ac paor e fugi al balcon, e se laisset cazer jos e fo morta.

Et aquest mal fo sauputz per tota la terra, don fo mot gran tristeza de la domna e d'en G. de Cabestanh. Et ajusteron se los parens d'en G. e de la domna, e totz los cortes cavayers d'aquela encontrada, e guerrejeron R. de Castel-Rossilhon. El rei Amfos d'Arago venc en la terra, quan saup lo fag, e pres R de Castel-Rossilho, e fes metr' en G. de Cabestanh denan l'us de la gleiza de San Joan à Perpinhan, e la domna ab el. 

E fon una longa sazo que tug li cortes cavayer e las domnas gentils de Cataluenha e de Rossilho, e de Sardanha e de Narbones, venian far cascun an anoal per lur armas aital jorn quan moriro, pregan nostre senhor que lur agues merce.

Aissi com avetz auzit lo rei pres R. de Castel-Rossilho e l deseretet, e l tolc totz sos castels, e l fes morir en sas preisos, e donet totz sos bes als parens d'en G. e de la domna.

La rosada del matí, rosades; châtelain, catalán, català, catalá, catalan, castell, castellán, castellano, castlà, castla,


2701, 7225-6, 7614, 7698, C.


Lo dos cossire

Que m don' amor soven,

Domna, m fai dire

De vos mans vers plazen.

Pessan remire

Vostre cors car e gen,

Qu'am e dezire

Mais que no fas parven.

E si tot me delei,

Ges per tan nous abnei,

Anceis vas vos soplei

Ab franca bevolensa.

Domn' en cui beutatz gensa,

Mantas vetz oblit mei

Que laus vos e mercei.


Tot jorn m'azire

L'amor queus mi defen,

S'ieu ja'l cor vire

Ves autr'entendemen.

Tout m'avetz rire

E donat pessamen.

Plus greu martire

Nuls hom de mi no sen;

Quar vos qu'ieu plus envei

De re qu' él mon estei

Desautorc e mescrei,

E dezam en parvensa.

Tot quan fas per temensa

Devetz en bona fei

Penre, neis quan nous vei.


En sovinensa

Tenc la car' e'l dous ris,

Vostra valensa

E'l bel cors blanc e lis.

S'ieu per crezensa 

Estes vas dieus tan fis,

Viu ses faillensa

Intres en paradis. 

Qu'aissi soi ses totz cutz 

A vos de cor rendutz, 

Qu'autra jois no m'adutz; 

Q'una no porta benda 

Qu'ie'n prezes per esmenda 

Baizar, ni fos sos drutz, 

Per las vostras salutz.


Ades comensa

L'amor, e m'abelis

La captenensa

De vos cui soi aclis.

Be par que m vensa

Vostr' amor, qu'ans queus vis

Fon m'entendensa

Queus ames e servis;

Qu'ab vos soi remazutz

Sols e ses tot ajutz;

E n'ai d'autres perduts

Mans dos: qui s vol los prenda,

Qu'à mi platz mot qu'atenda,

Ses totz covens saubutz,

Vos don m'es jois vengutz.


Dieus! co seria

Qu'ieu merce no trobes

Ab vos amia,

La genser qu'anc nasques!

Qu'ieu noich e dia,

Ginolhos e de pes,

Sancta Maria

Prec vostr' amor mi des.

Qu'ieu foi noiritz enfans

Per far vostres comans;

E ja dieus no m'enans

S'ieu ja m'en voill estraire.

Pros domna de bon aire

Sufretz qu'ieu bais los gans,

Que del plus soi duptans.


Ans que s'estenda

En mon cor la dolor,

Merce descenda

En vos, domn', et amor.


Joi vos mi renda

E m lonh sospir e plor; 

Nous o defenda

Paratge ni ricor:

Qu'oblidatz m'es totz bes 

S'ab vos no m val merces. 

Ai! bella dossa res, 

Ben feratz que corteza

S'al prim queus aic conqueza

M'amassetz, o non ges, 

Qu'eras no sai com s'es.


No trob contenda

Contra vostra valor;

Merces vo'n prenda

Tal qu'à vos si' honor.

Ja no m'entenda

Dieus mest siei pregador,

S'ieu vol la renda

Dels quatre reis major, 

Per qu'ab vos no m valgues 

Merces e bona fes;

Que partir no m posc ges

De vos, en qui s'es meza 

M'amor: e si fos preza 

En baizar, eus plagues, 

Ja no volgra solves.


Anc res qu'à vos plagues, 

Franca domna corteza,

No m'estet tan defeza

Que ieu no la fezes, 

Ab que far o saupes.


En Raimons, la beleza 

E'l bes qu'en midons es

M'an sai lassat e pres.



Micer Guiglielmo del Rosselló done a minjá a la seua dona lo cor de micer Guiglielmo Guardastagno, mort per nell y amat per nella; lo que sabénu ella después, se avíe de una finestra alta y se mate, y es enterrada en lo seu amán. //

Guillem de Balaun ou Balazuc. Mon vers mou mercejan ves vos,

Guillem de Balaun ou Balazuc.
2701.

Guillem de Balaun ou Balazuc. Mon vers mou mercejan ves vos,



Guillem de Balaun fo un gentils castellas de ves Monpeslier. 
Adretz cavayers fon e bon trobaires. Et enamoret se d'una gentil domna de Gavaudan, que avia nom madona Guilhalma de Javiac. Mot l'amet e la servi; e la dona l'amet tan que l dis e l fes so qu'el volc endreg d'amor.
Guilhem si avia un companho, per nom Peire de Barjac, valens et pros; et amava él castel una avinen dona, na Ivernenca, la cal tenia P. de Barjac per cavayer, e n'avia tot son plazer. Abdui eron drutz d'esta dona. Et avenc se qu'en Peire se corrosset ab sa dona, qu'ela li det comiat, don el s'en anet dolens. En Guilhem si l cofortet mot que no s desesperes, qu'el ne faria patz tantost cant tornaria à Javiac. Mot li fons grans lo termes ans que fos tornatz; e tantost cant en Guilhem fon tornatz, el fetz patz d'en Peire e de sa dona, don Peire fo alegres pus que quan la conques de premier. Don el mezeis o dis à 'n Guilhem. En Guilhem dis qu'el o volia esproar, si'l joi de recobrar s'amia era tan grans co'l premier. E fetz se fort iratz à sa dona, et estet se que no l mandet messatje ni salutz, ni no volc esser en tota l'encontrada d'ela. Don ela li mandet messatje ab letras amorosas, com ela s meravilhava com estava tan de lieys vezer. Et el com fols amans no volc auzir las letras, e fes donar comiat al messatje vilanamen. El messatje tornet s'en dolens comtar à sa dona com era estatz. La dona fon irada, et adordenet ab un cavayer del castel que sabia lo fag, que s'en anes à'n Guilhem de Balaun, e que saupes per que era aisi iratz contra ela; e si avia fag res encontra luy que el s'en degues venjar, que ela 'n venria ad esmendamen à son voler.
Lo cavayer s'en anet à'n Guilhem e fon mal recebutz. E can lo cavayer l'ac dic son voler, el dis que no l dissera la occayzo, car el sabia be qu'ela era tals, qu'el non volia esmenda ni l devia perdonar. Lo cavayer s'en tornet e dis o à la dona. Adonc ela l mes en soan del tot; et enaysi ela estet un gran temps.
E can venc jorn, en Guilhem se pensec com per son fol sen el perdia gran joy: montet en caval e venc s'en à Javiac; et alberget ab un borzes, que no volc venir en cort. Ma dona Guilhalma saup qu'el era en vila, e can venc la nueg, que las gens foron colcadas, et ela issi del castel ab una dona et una donzela e venc à l'alberc. E se fe mostrar on jazia Guilhem de Balaun, e venc s'en al lieg on jazia; e mes se de ginolh denan el e bayzet sa benda per lui bayzar, e querec li perdo del tort que non l'avia: et el non la volc recebre ni perdonar. E la dona parti se de lui ab cor que mais no l parles; e penedet se de so que avia fag. Et el remas iratz car avia fach tal folor; et levet se mati e venc s'en al castel, e dis que parlar volia ab ma dona Guilhalma per querre perdo. Madona Guilhalma cant o auzi fes li donar comiat, e dis no l veiria, e fes lo gitar del castel vilanamens. En Guilhem anet s'en trist e ploran; e la dona remas dolenta e penedens de la humilitat c'avia facha. Et enaysi estec lonc temps que la dona no lo volc vezer ni auzir; dont el adonc fes lo vers desesperat que di:
Mon vers mou mercejan.
En B. d'Anduza, qu'era'l melhor hom de la encontrada, saup lo fag d'en Guilhem e de la dona; e montet à caval e venc s'en à Balaun. E parlet ab en Guilhem, e dis li co s podia far qu'el ages tant estat de vezer sa dona. En Guilhem contet li tot lo fag e la foldat que li era venguda. En B. cant auzi la razo tenc s'o à gran isquern, e dis li qu'el ne faria patz: don el n'ac mot gran gaug, cant auzi que s'en volia entrametre.
En B. s'en parti e venc s'en à Javiac, e contet tota la razon d'en G. à la dona, e com el era mot trist e dolent per la folia que s'avia pensada: e comtet li tot l'esquern, com o fes per esproansa. E la dona respos que mot s'en tenia per falhida, car tant s'era humiliada ad el. En B. li dis, que per so li era à perdonar enans, per lo dreg que era sieu el tort d'en G. 
E preget la'n aytan caramen co poc ni saup, que per dieu e per merce li perdones; e qu'ela'n prezes venjansa can li plazeria. E la dona l respos que pus el o volia ela l perdonaria, enaisi que per la falha qu'el fag avia, que se traisses la ongla del det menor; e qu'el la y degues portar ab un cantar, reprenen se de la folia c'avia facha.
En B. d'Anduza, quan vi que alres far non podia, pres comiat; et anet s'en a'n G. e dis li la resposta de la dona. En G. quant auzi que perdon trobaria fo molt alegres; e rendet li gracias, car tan li avia acabat ab sa dona. Tantost mandet per un maestre, e fes se traire la ungla ab gran dolor qu'en sofri; e fes son vers e venc s'en à Javiac, el e mo senher B. Ma dona Guilhalma issi lor encontra: en G. gitet se de ginolhs denant ela, queren merce e perdo, e prezentet li la ongla. Ela fon piatoza e levet lo sus; et intreron se totz tres en una cambra, et aqui ela lo perdonet baysan et abrassan. E retrais li son cantar et ela l'entendet alegramen. 
E pueys ameron se pus fort trop que non avian fag enans.

2701, 7225-6.

Mon vers mou mercejan ves vos,
No per so, domna, qu'entenda
Que ja merce de meus prenda:
Tant es lo forfaitz cabalos,
Per qu'ieu si be m destrui no m planh.
Mas pos mi meteis ai perdut
E vos, que m faitz plus esperdut,
Si m pert mas paraulas be s tanh.

Tant es mos afars perilhos,
Qu'ieu no sai co m'i emprenda;
Que pregars qu'om no l'entenda 
Val pauc ad home sofrachos, 
Per qu'es dregz que malastruc s lanh.
E pois per home recrezut
Aug dir qu'anc dieus no fetz virtut:
Per qu'ieu prec ses cug de gazanh.

Be sai fallitz soi ad estros
E noi a mas qu'om me penda, 
Qu'ieu no soi qu'en dreg contenda: 
Pero be sai si'l premier fos, 
Dretz fora no m cregues companh. 
Mas si'l forfaitz fosson mort tut, 
Qu'om non agues merces avut, 
Mort e delit en foran manh.

Mala vengues aquel sazos,
Que mot crei que car lo m venda; 
Et està ben qu'ieu aprenda 
En qual guiza viu besonhos, 
Quar ges tan ric joi no m'atanh. 
Mas no sai co m'es avengut, 
Las! non avia 'l ben saubut. 
Aras lo sai, per que m complanh.

Domna, si ma mort vos es pros,
Ja non er qu'ieu me defenda
Ni no m'auretz major renda;
Et a'n pro qui es poderos
De celui vas qui a cor gran,
Et a l'ops que merce l'ajut;
Quar non es à merce tengut
Aisso en que'l poder sofranh.

Ai! las, ta mala fui iros
Quan baisset vas me sa benda,
E m quis francamen esmenda
De so don degr' esser cochos;
E m fi pregar d'avol barganh,
Don m'a mil vetz lo cor dolgut:
Qu'era m tengr' ieu per errebut
Si m saludes com un estranh.

Domna, si tot no m tanh perdos,
No laissarai nous mi renda
E mas mas no vos estenda,
Que merces vens los mals e'ls bos.
E si pietatz tan vos franh,
So qu'ieu non esper ni no cut,
Que m perdonetz tort conogut,
Si mais cai no m levetz del fanh.

La rosada del matí, rosades; châtelain, catalán, català, catalá, catalan, castell, castellán, castellano, castlà, castla,

sábado, 10 de octubre de 2026

Garins d'Apchier, gentils castellans, Javaudan, Meinde

Garins d'Apchier.

Garins d'Apchier si fo un gentils castellans de Javaudan, del evesquat de Meinde



2701, 7225.

Garins d'Apchier si fo un gentils castellans de Javaudan, del evesquat de Meinde, q'es en la marqua d'Alverne e de Rosergue, e del evesquat del Puoi Santa Maria. Valens fo e bons guerrers, e l'arcs (larcs), e bon trobaire, e bels cavaliers; e sap (saup) d'amor e de domnei, e tot so qu'en era. E fetz lo premier descort que anc fos fais, loqual comenset:

Quan foill'e flor reverdis
Et aug lo cant del rossignol.

Note: Cette pièce ne se trouve dans aucun de nos manuscrits; et celles qui lui sont attribuées ne valent rien.

La rosada del matí, rosades; châtelain, catalán, català, catalá, catalan, castell, castellán, castellano, castlà, castla,

sábado, 12 de septiembre de 2026

Vil, Vilh, Vilmen, Viltat, Viutat, Vilatge, Vilhura, Vileza - Sobrevil

Vil, Vilh, adj., lat. vilis, vil, bas, méprisable.
Sias humils e non vils. V. de S. Honorat.
Sois modeste et non vil.
- En parlant du bas prix des marchandises.
Compron al plus vil pretz que podon. V. et Vert., fol. 17.
(chap. Compren al mes vil preu que poden; al preu mes baix.)

Ignacio Sorolla Vidal, Natxo Sorolla Vidal; Sias humils e non vils. V. de S. Honorat.

Ils achètent au plus vil prix qu'ils peuvent.
Fig. Amors es cara, et ieu soi vils.
Guillaume de Cabestaing: Er vey que.
Amour est précieux, et je suis vil.
- Ordinaire, commun, à la portée de tous.
Leu chansoneta e vilh.
Giraud de Borneil: Leu chansoneta.
Chansonnette légère et commune.
En rima vil e plana.
Rambaud d'Orange: A mon vers. 
En rime commune et simple.
- Vite, rapide, léger.
Vils plus que cabrol ni sers.
Giraud de Borneil: Quan lo freitz.
Rapide plus que chevreuil et cerf.
Loc. Tal ren ten hom vil, qu' es prezans.
G. Faidit: Tant ai sufert.
Telle chose on tient (pour) vile, qui est ayant du prix.
Adv. comp. Mos bos digs non esvila,
N' ieu no los dic en vil.
Mes bons propos elle n'avilit pas, et je ne les dis pas par mépris.
Elha m respos tost e vil,
Cossi fos dona de castelh.
Guillaume d'Autpoul: L' autr' ier.
Elle me répondit tôt et vite, comme si elle fût dame de château.
CAT. ESP. PORT. Vil. IT. Vile. (chap. Vil, vils. Dona de castelh o castell o château es igual castellana com catalana.)

La rosada del matí, rosades; châtelain, catalán, català, catalá, catalan, castell, castellán, castellano, castlà, castla,

2. Vilmen, adv., vilement, bassement.
Vilmen, ses tot dever.
G. Riquier: El nom de.
Vilement, sans aucun devoir.
Prov. Qui ama vilmen si eis vilzis.
Guillaume de Montagnagout: Non an.
Qui aime vilement s'avilit lui-même.
ANC. FR.
Le tirèrent arrière plus vilment d'un garçon.
Roman de..., Bibl. du R., Ms. 7188.
CAT. Vilment. ESP. PORT. IT. Vilmente. (chap. Vilmen.)

3. Viltat, Viutat, s. f., lat. vilitatem, bassesse, indignité, grossièreté.
Perdet per viutat l' ardimen e la forsa. V. de Bertrand de Born.
Il perdit par bassesse la hardiesse et la force.
Non dissesses folia ni viutat. 
G. Rainols d'Apt: Auzir cugei.
Que vous ne dissiez folie ni grossièreté.
- Abondance, avilissement, en parlant du bas prix des choses.
Assatz es viltatz
De condugz e de blatz.
P. Cardinal: Selh jorn.
Il est assez avilissement de vivres et de blés.
Fig. De razo atruep mout gran viutat.
Folquet de Romans: Quan lo dous.
De raison je trouve moult grand avilissement.
Prov. Anc grans viutat no fo dieutatz.
T. de Lignaure et de Giraud de Borneil: Ara m platz.
Oncques grande abondance ne fut richesse.
ANC. CAT. Viltat. IT. Viltà, viltate, viltade. (chap. Vildat, vildats; vilesa, vileses; baixesa, baixeses; indignidat, indignidats; grossería, grosseríes; villanía, villaníes.)

4. Vilatge, s. m., vilenie, grossièreté.
Molt fara gran vilatge, s' el m' evais. Roman de Gerard de Rossillon, fol. 4.
Il fera moult grande vilenie, s'il m'attaque.
ANC. FR. 
Sire, por Dieu merci, trop m'avez en viltage. Romancero françois, p. 23.

5. Vilhura, s. f., bassesse, mépris.
Dona, ges vilhura
Non ai. 
G. Riquier: D' Astarac.
Dame, point de mépris je n'ai.

6. Vileza, s. f., bassesse, avilissement, opprobre.
Peccat de luxuria, e neys contra natura, que es gran vileza.
V. et Vert., fol. 91.
Péché de luxure, et même contre nature, qui est grand avilissement.
Loc. So tenian a gran vileza. V. de S. Honorat.
Ils tenaient cela à grand avilissement.
CAT. Vilesa. ESP. PORT. Vileza. IT. Vilezza. (chap. Vilesa, vileses. No confondre o confundí en Vileda.)

Puigdemont, Vileda I de Cataluña

7. Vilzimen, s. m., avilissement.
Darai tals dos c' al sobrier vilzimen,
Que pretz a pres, done restauramen.
T. de G. Riquier et d'Henri: Senh' En Enric.
Je donnerai tels dons de manière qu'à l'extrême avilissement, que le mérite a pris, je donne restauration.
Adv. comp. A deshonor viven,
Ditz hom, per vilzimen.
G. Riquier: El nom del.
A déshonneur ils vivent, dit-on, par avilissement.

8. Vilzir, Veuzir, v., avilir, abaisser, ravaler.
Eu, per ver, vey dregz delir,
E merces e pretz veuzir.
G. Anelier de Toulouse: Ar farai.
Pour vrai, je vois détruire droit, et merci et mérite avilir.
Part. pas. Es punitz e damnatz
E vilzitz pels peccatz
D' alcu son ancessor.
Nat de Mons: Al bon rey.
Est puni et condamné et avili pour les péchés d'aucun son ancêtre.
IT. Vilire. 

9. Vilificar, v., avilir.
Mot se vilifica qui servis a tan vil senhor, co es son ventre.
V. et Vert., fol. 101.
Moult s'avilit qui sert à si vil seigneur, comme est son ventre.
PORT. Vilificar. IT. Vilificare.

10. Viltenensa, s. f., mépris, opprobre, dédain.
En viltenensa
An tot bon pretz mes.
B. Arnaud de Montcuc: Er can li.
En mépris ils ont tout bon mérite mis.
ANC. FR. Por nos soffri assez viltance. Fabl. et cont. anc., t. I, p. 281.
ANC. ESP. Viltanza.

11. Viltener, v., tenir à mépris, avilir, mépriser.
No us o pogron blasmar ni viltener. 
Aimeri de Peguilain: Destreitz cochatz.
Ne vous le purent reprocher ni tenir à mépris.
Part. pas. Er es tant viltengut sai
E blasmat.
G. Riquier: Qui m disses.
Maintenant il est tant méprisé ici et blâmé.

12. Avilament, Anveliamen, s. m., avilissement.
Aqui fo dels Judeus tan gran avilamentz.
Pierre de Corbiac: El nom de.
Là fut des Juifs si grand avilissement.
Un manuscrit porte anveliamens.
ANC. FR.
Che seroit grant reproche et grant avillement.
Poëme d'Hugues Capet, fol. 15.

13. Avilir, Avilsir, Aveuzir, v., avilir, outrager, abaisser, s'avilir.
Qui ten car so que l' avilis.
Arnaud de Marueil: Cui que.
Qui tient cher ce qui l'avilit.
Fig. Intelligencia de Sainta Escriptura avilsira, si fos aperta a toz.
Trad. de Bède, fol. 37.
L'intelligence de la Sainte-Écriture s'avilirait, si elle était ouverte à tous.
So don lurs poders s' avil.
R. Vidal de Bezaudun: Entr' el taur.
Ce dont leur pouvoir s'avilit.
Part. pas. Per que m tenc per avilit.
B. Martin: Companho.
C'est pourquoi je me tins pour avili.
ANC. CAT. Avilir. IT. Avvilire.

14. Avilar, v., avilir.
Ben deu sos pretz asordeiar 
Et avilar a quada mes.
Marcabrus: Cortezamens.
Elle doit bien ses mérites souiller et avilir à chaque mois.
Part. pas. Fon proessa mantenguda,... 
Mas aras l' an avilada 
Duc e rei et emperaire.
Marcabrus: Al son. Var.
Prouesse fut maintenue,... mais maintenant l'ont avilie ducs et rois et empereurs.
ANC. FR. Qu'il aidast à la Terre-Sainte
Que gent sarrazinoize avile.
G. Guiart, t. II, p. 50.
La roine mout avila.
Nouv. rec. de fabl. et cont. anc., t. I, p. 271.
Aviler la dignité des dons de Dieu. Œuvres d'Alain Chartier, p. 371.
Ils s'estoient ainsi abbaissez et avilez que d'aller faire la cour aux barbares.
Amyot, Trad. de Plutarque. Vie de Lysandre.
ANC. CAT. ANC. ESP. Avilar. IT. Avvilare. (chap. Avilá, avilás; avilí, avilís.)

15. Esvilar, v., avilir, abaisser.
Mos bos digs non esvila,
N' ieu no los dic en vil.
Raimond de Miraval: Aissi m.
Mes bons propos elle n'avilit pas, et je ne les dis pas par mépris.

16. Envelzir, Envilezir, Envilizir, v., avilir, outrager.
Ja tan fort no 'l sabrai envelzir
Que 'l vill baron messongier deslial.
Durand de Carpentras: Un sirventes.
Jamais si fort je ne saurai l'avilir que les vils barons menteurs déloyaux.
Per so que la costuma de las armas no se envilizisca. V. et Vert., fol. 102.
Pour cela que la coutume des armes ne s'avilisse pas.
Hom que sa lauzor declara,
L' envilezish.
Leys d'amors, fol. 119.
L'homme qui sa louange proclame, l'avilit.
ESP. PORT. Envilecer.

17. Envilir, Enveillir, v., avilir, outrager.
Part. pas. Sui per lei enveillitz.
Rambaud d'Orange: Brais chans.
Je suis par elle avili.
Ton cors envilit. V. de S. Honorat.
Ton corps avili.
CAT. Envilir. IT. Invilire. (chap. Envilí.)

18. Sobrevil, adj., sur-vil, très vil, extrêmement vil.
En sobrevil servitut. V. et Vert., fol. 58.
En très vile servitude.
(chap. Sobrevil, sobrevils. En sobrevil servitut.)

Artur Quintana i Font, Arturico Quintanilla y Fuentecica; Sobrevil, adj., sur-vil, très vil, extrêmement vil.