Chansons anonymes.
I.
Chanson d'une dame.
Quan vei los praz verdesir,
e pareis la flors granada,
adoncas pens e consir
d'amors qu'aissi m'a lograda,
per un pauc non m'a tuada.
Tan soven sospir
c'anc non vi tan fort colada
senes colp ferir. Aei!
Tota noit sospir e m pes
e tressalh tot' endormida,
per oc car veiaire m'es
que l meus amics se ressida.
A Deus, com serai garida
s'aissi devengues,
una noit per escarida
qu'a me s'en vengues! Aei!
Domna qui amors aten,
ben deu aver fin coratge.
Tal n'i a qu'ades la pren,
pois la laissa per folatge:
mas eu l'en tenh fin coratge
aissi leialmen
qu'anc domna del mieu paratge
non o fetz tan gen. Aei!
Domna qui amic non a,
ben si gart que mais no n aia,
qu'amors ponh oi e dema
ni tan ni quan non s'apaia:
senes colp fai mort e plaia.
Ja non garira
per nul metge qu'el' en aia,
s'amors non lo i da. Aei!
Messagier, levaz mati
e vai m'en la gran jornada,
la chançon a mon ami
li portatz en sa contrada:
digas li que mout m'agrada
quan membres del son
qu'el mi ditz quan m'ac baizada
soz mon paveillon. Aei!
Dins ma chambr' encortinada
fon el a lairon;
dins ma chambra ben daurada
fon el en preison. Aei!
II.
qui porta tan bon' odor
et a si bela color
que non es bestia salvatge
qui per fors' e per outratge
que si loing com pot chauzir
non anes pres lei morir:
et en altretal semblansa
mi ten amors en balansa,
que m fai segre so que non posc aver,
e sec mon dan per far lo seu plazer.
Ni ja per so no m planhera
negun jorn del tort d'amor,
ans prendrai en gaug dolor
de son gent cors de paratge,
mas' qu'el' agues en coratge
merce, que no i es enquera.
Aissi no m pot res garir
de mon maltrait e merir
fors ab sa simpla semblansa
et ab sa dous' acoindansa
on a tan gran beltat en son poder,
per que non posc laissar de leis veder.
