Guillem de Cabestaing.
Li dous consire
que m don' amors soven,
domna m fan dire
de vos maint vers plazen.
Pensan remire
vostre cors car e gen,
cui eu dezire
mas que non fatz parven.
E sitot mi deslei
per vos, ges no us abnei,
c'ades vas vos soplei
ab fina benvolensa.
Domn', en cui beutatz gensa,
maintas vetz oblit mei,
que lau vos e mercei.
Totz jorns m'azire
l'amors que us mi defen,
s'eu ja l cor vire
vas autr' entendemen.
Tout m'avetz rire
e donat pensamen.
Plus greu martire
nuills hom de mi non sen.
Quar vos qu'eu plus envei
d'autra qu'el mon estei,
dezautorc e mescrei
e dezam en parvensa:
tot quan fatz per temensa
devetz en bona fei
penre, neus quan no us vei.
En sovinensa
teing la car' e l dous ris,
vostra valensa
e l bel cors blanc e lis;
s'eu per crezensa
estes vas Deu tan fis,
vius ses faillensa
intrer' en paradis.
Qu'aissi m sui ses totz cutz
de cor a vos rendutz
qu'autra joi no m'adutz;
qu'una no porta benda
qu'eu prezes per esmenda
jazer, ni fos sos drutz,
per las votras salutz. (vostras)
Tot jorn m'agensa
l desirs, tan m'abelis
la captenensa
de vos, cui sui aclis.
Be m par que m vensa
vostr' amors, qu'ans que us vis
fo m'entendensa
que us ames e us servis.
C'aissi sui remazutz
sai, senes totz aiutz,
per vos, e n'ai perdutz
mains dons: qui s voilla ls prenda!
Qu'a mi platz mais c'atenda,
ses totz covens saubutz,
vos, don m'es jois vengutz.
Ans que s'encenda
sobre l cor la dolors,
merces deissenda
en vos, domn', et amors;
jois vos mi renda
e m loing sospirs e plors,
no us mi defenda
paratges ni ricors.
C'oblidatz m'es totz bes,
s'ab vos no m val merces.
Ai, bela doussa res,
molt fora grans franqueza,
s'al prim que us aic enqueza
m'amassetz, o non ges,
qu'eras non sai cum s'es.
Non trop contenda
contra vostras valors;
merces vo n prenda
tals qu'a vos si' onors.
Ja no m'entenda
Deus mest sos preiadors,
s'eu voill la renda
dels catre reis maiors,
per c'ab vos no m valgues
merces e bona fes;
quar partir no m posc ges
de vos, en cui s'es meza
m'amors, e si fos preza
en baizan, ni us plagues,
ja no volgra m solses.
Anc ren qu'a vos plagues,
franca domn' e corteza,
no m'estet tan defeza
qu'enans non la fezes
que d'als mi sovengues.
En Raimon, la beleza
e l bes qu'en mi dons es
m'a sai lassat e pres.
