Lo Reis d'Aragon (Alfonso II, Anfos, Amfos). Per mantas guizas m'es datz

Lo Reis d'Aragon.

7225.

(N. E. Soyez attentifs aux énormités qu'écrit cet auteur.) JA JA JA!

Lo Reis d'Aragon, aquel que trobet, si ac nom Amfos; e fo lo premiers reis que fo en Aragon, fils d'en Raimon Berrengier que fo coms de Barsalona, que conques lo regisme d'Aragon e'l tolc à Sarrazins. Et anet se coronar à Roma; e quant s'en venia el mori en Poimon al borc Sainz Dalmas. E sos fils fo faiz reis, Amfos, que fo paire del rei Peire, loqual fo paire del rei Jacme.

2701, 7225-6.

Per mantas guizas m'es datz

Gauz e deport e solatz;

Que per vergiers e per pratz,

E per foillas e per flors,

E pel temps qu'es refrescatz

Aug alegrar cantadors.

Mas al mieu cant neus ni glatz

No m not, ni m'ajud' estatz,

Ni res fors dieus et amors.

E pero ges no m desplatz

Lo bel temps ni la clardatz,

Ni'l dous cant qu'es pels plaissatz 

Dels auzels, ni la verdors;

Qu'aissi m soi ab joi lassatz

Ab una de las meillors.

En leis es sens e beutatz,

Per que li do tot quan fatz,

E jois e pretz et honors.

En trop ricas voluntatz

S'es mos cors ab joi mesclatz:

Mas no sai si s'es foudatz,

O ardimens o paors,

O gran sens amezuratz,

O si es astre d'amors;

Qu'anc de l'hora que fui natz

Mais no m destreis amistatz,

Ni m senti mal ni dolors.

Tan mi destreing sa beutatz,

Sa proez' e sa bontatz,

Que n'am mais suffrir en patz

Penas e dans e dolors,

Que d'autra jauzen amatz

Grans befaitz e gran socors.

Sieus son plevitz e juratz,

E serai ades seil platz,

Denan totz autres seingnors.

Quan mi membra del comiatz

Que pris de lieis totz forsatz,

Alegres soi et iratz;

Qu'ab sospirs mesclatz de plors

Me dis: bels amics, tornatz

Per merce vas me de cors.

Per qu'ieu tornarai viatz

Vas lieis, quar autr'embaissatz

No m'es delietz ni sabors.

// Versión de Raynouard : //

Per mantas guizas m' es datz
Joys e deport e solatz;
Que per vergiers e per pratz,
E per fuelhas e per flors,
E pel temps qu' es refrescatz,
Vei alegrar chantadors:
Mas al meu chan neus ni glatz
No m' ajuda, ni estatz,
Ni res, mas dieus et amors.

E pero ges no m desplatz
Lo belh temps, ni la clardatz,
Ni 'l dous chans qu' aug pels playssatz
Dels auzelhs, ni la verdors;
Qu' aissi m suy ab joy lassatz
Ab una de las melhors,
Qu' en lieys es sens e beutatz;
Per qu' ieu li don tot quan fatz,
E joys e pretz et honors.

En trop ricas voluntatz
S' es mos cors ab joy mesclatz;
Mas no sai si s' es foudatz,
O ardimens, o paors,
O grans sens amezuratz,
O si s' es astres d' amors;
Qu' anc, de l' hora qu' ieu fuy natz,
Mais no m destreys amistatz,
Ni m senti mals ni dolors.

Tan mi destrenh sa bontatz,
Sa proeza e sa beutatz,
Qu' ieu n' am mais sofrir en patz
Penas e dans e dolors,
Que d' autra jauzens amatz:
Grans bes faitz e grans secors;
Sos homs plevitz e juratz
Serai ades, s' a lieys platz,
Denan totz autres senhors.

Quan mi membra dels comjatz
Que pres de lieys totz forsatz,
Alegres suy et iratz;
Qu' ab sospirs mesclatz de plors
Me dis: “Belhs amics, tornatz,
Per merce, vas me de cors.”
Per qu' ieu tornaray viatz
Vas lieys, quar autre baysatz
No m' es delietz ni sabors.