Mostrando entradas con la etiqueta Gaubert de Puegsibot. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Gaubert de Puegsibot. Mostrar todas las entradas

viernes, 16 de octubre de 2026

Gaubert de Puegsibot. Una grans amors corals

Gaubert de Puegsibot.

Aubert, Audebert, Jausbert, Josbert, Gausbert, moine, lo monge de Puicibot, Poicibot, Puycibot, Pueicibòt

2701, 7225.

Gaubert de Puegsibot fo gentils hom, e fon de l'avescat de Lemozi, filh del castela de Pueg sibot; e fo mes monges cant era efans en un monestier de Sant Launart. E saup ben letras e ben cantar e trobar. 
E per voluntat de femna isic del monestier, e venc s'en à selui on venian tuit aquil que per cortesia volion onor ni bienfait, al pros, al valen en Savaric de Mal leo; et el arnesquet lo à joglar de vestir e d'armes. 
Et anet per cortz, e fes mantas bonas cansos.
Et enamoret se d'una gentil donzela bela; e d'ela fe sas cansos; et ela no l volio amar si no s fezes cavayers e no la tolgues per molher. Et el contet o tot à 'n Savaric, et el lo fes cavalier e donet li alberc, terra e renda; et el pres la donzela per molher e tenc la à gran honor.
Et avenc se qu'el anet en Espanha e la dona remas. Et us cavayers de la terra si entendia en ela, e fes e dis tan que ab se la 'n menet; e tenc la longa sazo per druda, e pueys la layset malamens anar. E cant Gaubert tornava d'Espanha el alberguet un ser en la ciutat on ela era. E cant venc lo ser el anet defora per voluntat de femna, et intret en l'alberc d'una paubra femna, que l fon dig que lainz avia una bela donzella. Et el intret e trobet que aquela era la soa molher; e can la vi fon gran dol entr'els e gran vergonha. Ab leis estec aquela nueg, e lendeman s'en anet ab ela e menet la en una mongia, et aqui la fes rendre. E per aquela dolor el layset lo trobar e'l cantar.

2701, 7225-6, 7698, C, M.

Una grans amors corals
Me destrenh e m te,
Si que no pens de ren als
Mas clamar merce;
E pos mi d'als no sove,
Sembli'n fatz entre las gens
E par menre ma sabensa.
Doncs amors que m fors' e m vens
Degra vencer mas clamors;
Qu'als vencedors es honors
Que merce los vensa.

A tort mi ven de vos mals
E no sai per que.
Mas d'aitan, amors, sivals
M'en venjarai be,
Qu'à cels que no sabon re
Com vos est desconoissens (deconoissens)
Dirai vostra captenensa,
Don vos seretz mens valens
E n'auretz mens servidors:
Quar sera ma gran dolors
Recels e temensa.

E pos no m val qu'ieu soi tals
Com à drutz cove,
Si m fazia desleials
Auria'n ja be.
Ben leu lai virera'l fre,
Mas no dei, so m ditz mos sens,
Far per falhimen falhensa.
Mais volh sufrir los tormens
Ab los leials amadors,
Qu'ab los fals galiadors
Far de joi parvensa.

Amors vostre nom es fals,
Quar non amatz me,
Quez ieu sui fis e leials
E vos am ancse.
E pos aissi s'esdeve

Qu'ieu vos son obediens
D'amor e de bevolensa,
E vos m'es mal e cozens, 
Ses befatz e ses socors, 
Per dretz seri' eu amors
E vos malvolensa.

Vostr' uzatges es aitals,
Quar celui queus cre
Merma de joi sos captals.
Quar de vos no ve
Mas engans ses tota fe 
E mals senes jauzimens,
E senes benfag cozensa.
Trop fatz d'autres fallimens
Mes calar me fai temors: 
Qu'orgolh es grans e folors
Qui ab plus fort tensa.

Savaric, part los valens 
Fatz valer vostra valensa.
E vos qu'es à dretz plagnens
D'amors, sias m'en actors
S'es tals com ieu dic amors
Ni sa captenensa.