Nat de Mons.
2701, 7226.
La valors es grans e l'onors,
El fach el dich, el bel semblan
Cortes e franc e ben estan
Dels reis e dels autres senhors.
Mas fach ni dich ni semblan plazentier
Tan solamen no dona pretz entier;
Qu'om pot falhir tant e far mals e tortz
Que perdra'l pretz que l dona bos esfortz.
Dels reis fora grans lor lauzors,
Qui be cossira'l be que fan;
Mas de falhir se plevon tan
Que'l blasme tol al laus son cors.
E'l rei son plus de falhir prezentier,
Quar greu auz'om vedar so que rei quier;
Per que de reis cui falhir es deportz
Esta son prez en perilhozas sortz.
Si falhirs fos tan gran temors
Com es dans à cels que forfan,
Ja no falhira tan ni quan
Negus, per fort que l fos sabors.
Falhir apel so don blasme se mier,
Qu'autre falhir no m fai nul cossirier;
Mas quan cossir dels dans quals es plus fortz,
Mais notz blasme que res, neis que la mortz.
Morir es mals si'l falh valors,
E val tan quan destriga'l dan.
Doncs qui falh ni forsa tot l'an
Mas que no val mortz l'es socors;
Doncs per blasme vedar a mortz mestier.
Mas part blasme no vei nuls pejurier,
Ni leu no m ven paor ni desconortz
De si meteis, qui del blasm'es estortz.
Blasmes es grans e desonors
A rei que leu man ni desman,
Quar sembla de leugier talan
E leu par bes so qu'es folors
Reis deu aver dur cor e dreiturier,
Que non aia voler ni cug leugier,
Ni camie leu sos sens ni sos acortz;
Quar qui leu vol leu falh e leu s'estortz.
Rei d'Aragon, senher on pretz se mier,
Vos voles be so que hom vos profier:
Doncs ja de dieu, que tant es grans e fortz,
Servir no s vir vostre valens esfortz.
