7226.
Aras pos vei mon benastruc
Temps, que quascus dezir'e vol,
Ai cor que cant d'un' amistat
Que m fai madomn' e tan de grat,
Per qu'ieu la dubti e la col
E soven n'aspir e n'aluc.
Vers es qu'ieu n'aflam e n'aluc,
Tan m'apimp' e m'acuelh e m col;
E tan li ven mos bes à grat,
E tan sai qu'en autr'amistat,
Si doncs tant oblidar no m vol,
No pot hom veire tan astruc.
Doncs be m dei tener per astruc
Quan cella del mon qu'om plus vol
Cossen qu'ieu aia s'amistat.
Assatz lo dei tener à grat
Qu'ilh qu'es genser josta si m col,
E non tem bruida ni aluc.
Qu'ieu mantas vetz à gran aluc
Ai vist qu'à penas te ni col,
Qu'ades so don ieu l deja grat
No fassa, tan vol m'amistat;
E s'aissi longamen la vol
Gen mi sent en amor astruc.
Miels e mai d'autre m vei astruc
Don pren la melhor amistat;
Qu'aissi platz tot e ven à grat
Quan que madomna fai e col,
Qu'on mais n'ai per mais pren aluc.
N Ardit, fort li dei s'amistat
Grazir quar me denha ni m vol,
Qu'ieu jauzisc à guiza d'astruc.
