Bernart Arnaut de Moncuc.
2701.
Er quan li rozier
So ses flor ni grana,
E'l ric menuzier
An cassa per sana,
M'es pres cossirier,
Tan me platz lor tensa,
De far sirventes;
Car en viltenensa
An tot bon pretz mes.
Ecar mai
Me ten gai
Amors que no fai,
E'l bel temps de mai;
Eras soi gai, cui que pes,
Tals joi m'es promes.
Man caval corsier
Veirem vas Tarzana,
E vas Balaguier,
Del pros rei que s vana
Qu'a pretz à sobrier.
Venra ses falhensa
Lai en Carcasses;
Mas ges gran temensa
Non an li Franses.
Mas ieu n'ai
De vos sai,
Domna; que m'esglai
Lo desir qu'ieu n'ai
Del vostre bel cors cortes,
Complit de totz bes.
El l'armat destrier,
Ausberc, lansa plana
E bon bran d'acier,
E guerra propdana,
Pretz mai que lebrier
Ni brava parvensa,
Ni patz en qu'om es
Mermatz de tenensa,
Baissatz e sotz mes.
Ecar sai
Pretz verai
En vos, cui aurai,
Domna, o'n morrai,
Pretz mai car m'es en defes
Que s'autra m'agues.
Be m plazo l'arquier
Pres la barbacana,
Quan trazo'l peirier
E'l mur dezenvana;
E per mant verdier
Creis la ost e gensa.
E volgra l plagues
Aital captenensa
Lai al rei Engles,
Com mi plai
Quan retrai
Co m'avetz ab jai,
Domna joven, sai,
E de beutat pretz conques,
Que nous en falh res.
Et agra entier
Pretz, cui quecx soana,
S'ab aital mestier
Crides sai: Guiana!
E fera'l premier
L'onrat coms valensa;
Quar sos sagels es
De tan breu legensa,
Qu'ieu non o dic ges.
Mas dirai
Que ab glai
Amors ai.
Domna, que farai?
Si ab vos no m val merces
O ma bona fes.
Senhor gai
E verai,
Que 's sap de tot plai
Onrar, qu'ieu o sai,
De Tolzan e d'Agenes,
Malgrat dels Frances.
