Alphonse II, Roi d'Aragon.
(N. E. Una más de las versiones de este poema en mis blogs)
Per mantas guizas m'es datz
jois e deportz e solatz;
que per vergiers e per pratz
e per foillas e per flors,
e pel temps qu'es refrescatz
aug alegrar chantadors:
mas al meu chan neus ni glatz
no m notz ni m'aiuda estatz
ni res for Deus et amors.
E pero ges no m desplatz
lo bels temps ni la clartatz
ni l dous chans qu'aug pels plaissatz
dels auzels ni la verdors;
qu'aissi m sui al joi lassatz
ab una de las meillors:
en leis es sens e beutatz,
per qu'eu li don tot quan fatz,
e jois e pretz et honors.
En trop ricas voluntatz
s'es mos cors ab joi mesclatz;
mas no sai si s'es foudatz
o ardimens o paors
o grans sens amezuratz
o si s'es astre d'amors,
qu'anc de l'ora qu'eu fui natz
mais no'm destreis amistatz
ni m senti mals ni dolors.
Tant mi destreing sa bontatz,
sa proez' e sa beutatz,
qu'eu n'am mais sofrir en patz
penas e dans e dolors,
que d'autra jauzens amatz
grans bes faitz e grans socors.
Sos homs plevitz e juratz
serai ades, s'a leis platz,
davan totz autres seignors.
Quan mi membra dels comjatz
que pris de leis totz forsatz,
alegres sui et iratz;
qu'ab sospirs mesclatz de plors
me dis: "Bels amics, tornatz
per merce vas me de cors."
Per qu'eu tornarai viatz
vas leis, quar autr' embaissatz
no m'es deleits ni sabors.
