Mostrando entradas con la etiqueta Guillems de la Tor. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Guillems de la Tor. Mostrar todas las entradas

viernes, 16 de octubre de 2026

Guillems de la Tor. Qui sap sufrent esperar

Guillems de la Tor.

Guillems de la Tor.



7225.

Guillems de la Tor si fon joglars, e fo de Peiregorc, d'un castel qu'om ditz la Tor. E venc en Lombardia; e sabia cansos assatz, s'entendia e chantava e ben e gen, e trobava: mas quan volia dire sas cansos, el fazia plus lonc sermon de la razon que non era la cansos. E tolc moiller à Milan, la moiller d'un barbier bella e jove, la qual envolet e la menet à Com; e volia li meils qu'à tot lo mon. Et avenc si qu'ella mori, don el se det si gran ira qu'el venc mat; e crezet qu'ella se fezes morta per partir se de lui. Don el la laisset dez dias e dez nueig sobre'l monimen; e chascun ser anava al monimen, e trasia la fora e gardava per lo vis baisan et abrasan. E pregava la qu'ella li parles eill disses se ella era morta o viva; e si era viva, qu'ela tornes ad el; e si morta, qu'ella li disses quals penas avia, que li faria tantas messas dire e tantas alimosnas faria per ella, que la trairia d'aquellas penas.
Sabut fo en la ciutat per los bons homes, si que li ome de la terra lo feron anar via de la terra. Et el anet cerquan per totas partz devins e devinas, si ella mais poiria tornar viva. Et uns escarniers si li det à creire que si el legia chascun dia lo salteri e disia cent el patres nostres, e dava à sept paubres elemosinas ans qu'el manges, et aissi fesses tot un an que non faillis dia, ella venria viva; mas non manjeria ni beuria ni parlaria. El fo molt alegres quant il so auzi, e comenset ades à far so que aquest li avia enseingnat; et enaissi o fes tot l'an entier, que anc non failli dia. E quant el vit que ren noill valia so que à lui era enseingnat, el se desesperet e laisset se morir.



// Raynouard //

Qui sap sufrent esperar

Son bon seingnor, molt greu es

C’un temps no ill en veingna bes,

S’ el li sap sirven mostrar

Son affar,

Quar servirs tot ben atrai;

Per qu’ eu mon leial cor ai

Et aurai

Totz temps en amar servir,

E ja no m’ en voill partir.


E s’ ieu tot m’ o volgues far,

Eu no m’ en poiria ges

Partir, enaissi m’ a pres

Ses joi, que no m vol donar:

Mas clamar

No m’ en dei, ni non farai;

Que farai donc? atendrai

E veirai

S’ amors me volra garir

Del mal dont soven sospir.


E pois d’ aitan conortar

Mon cor, que greu er cortes

Tengutz cel, ni ben apres,

Cui amors non fai amar;

Per que m par

Qu’es fols cel qi s’ en estrai;


Qu’ eissamen sap donar jai

Cum esmai

Amors, mas mi fai languir,

Quar sap q’eu la sai blandir…


Per qu’ eu no m voill ja loinar

De vos, domna, car conques

Aves tot so q’om pogues

De ben dire ni pensar:

Gen parlar,

Cortesia, pretz verai

Don lausors fina s retrai,

Solatz gai,

Gen rire, gent acuillir,

Beutat, la gensor que s mir.


E pois tuit li benestar

Son en vos, ben es ma fes

Que i degues esser merces,

Que me fezes mon mal amar

Adousar;

Que ja tant quant eu viurai,

Mon cor de vos non partrai;

Que de lai

Dont hom se cuida enrequir,

Part hom molt greu son desir.


Per qu’ eu, domna, enriquirai

Per vos, o per vos morai;

Car ben sai

Que d’ als non posc enreqir,

Gardatz cum m’ en dei partir!