Alba.
tenc la dompna son amic costa si,
tro la gaita crida que l'alba vi.
Oi Deus, oi Deus, de l'alba! Tan tost ve!
“Plagues a Deu ja la noitz non falhis,
ni l meus amics lonh de mi no s partis,
ni la gaita jorn ni alba no vis!
Oi Deus, oi Deus, de l'alba! Tan tost ve!
Bels dous amics, baizem nos, eu e vos,
aval els pratz on chanto ls auzellos;
tot o fassam en despeit del gilos:
Oi Deus, oi Deus, de l'alba! Tan tost ve!
Bels dous amics, fassam un joc novel,
ins el jardi on chanton li auzel,
tro la gaita toque son caramel.
Oi Deus, oi Deus, de l'alba! Tan tost ve!
Per la douss' aura qu'es venguda de lai,
del meu amic bel e cortes e gai,
del seu alen ai begut un dous rai:
Oi Deus, oi Deus, de l'alba! Tan tost ve!”
La dompna es agradans e plazens,
per sa beutat la gardon mantas gens,
et a son cor en amor leialmens.
Oi Deus, oi Deus, de l'alba! Tan tost ve!
