Mostrando las entradas para la consulta fons ordenadas por fecha. Ordenar por relevancia Mostrar todas las entradas
Mostrando las entradas para la consulta fons ordenadas por fecha. Ordenar por relevancia Mostrar todas las entradas

martes, 27 de octubre de 2026

Arnaut Vidal, Castelnoudarri, violeta d'aur, 1324, Mayres de Dieu, verges pura,

Arnaut Vidal.

Cirventes, loqual fe 'n Arnautz Vidal dal Castelnoudarri, e gazanhet ne la violeta d'aur, a Toloza: so es a ssaber la premiera que s'i donet, e fo en l'an M. CCC. XXIV.

Arnaut Vidal, Castelnoudarri, violeta d'aur, 1324,


Mayres de Dieu, verges pura,
vas vos me vir de cor pur,
tal qu'ab merse m'assegur,
que m'escur
say tan qu'a la fi s'atur
m'arma lay on gaugz s'atura.
Verges, ab dreyta mezura,
prec, preguetz Dieu no m mezur,
car per dreg, en loc escur
m'arm' auria cambr' escura;
e car de vos no m rancur,
dels gaugz dels sels non endur.
Verges, ses par de plazensa,
per nostr' amor fos plazens
a Dieu tan qu'en pres nayshensa,
dont pueys per nos fo nayshens.
Humilmens
vos prec que m siatz guirens,
e que m portetz tal guirensa
qu'ieu an lay, ses defalhensa,
on gaugz non es defalhens:
car yeu de cor soy crezens
que, qui 'n vos ha sa crezensa,
no mor perdurablamens,
ans er ab gaugz revivens.
Regina dels sels, d'ondransa,
car totz homs que us es ondrans,
ondratz sera, ses doptansa,
sol sia ferms, no doptans,
mil aytans
per vos, qu'etz fons aondans,
on Dieus trobec aondansa
de totz bes; vostr' amparansa
requier, que m si' amparans
vostre filhs e perdonans
mos pecatz; car perdonansa
fay als sieus fizels clamans:
tant es dous e merseyans.
Verges, us gaugz me coforta
tot jorn d'amoros cofort;
car per la virginal porta
intret Dieus dins vostre port,
don estort
em tug a durabla mort:
que nostra vid' era morta,
quar Adams tenc via torta,
manjan del frug a gran tort.
Mas yeu en vos ay conort,
ab tal esper que m conorta
que vostra bontatz me port
mest manh glorios deport.
Flors de paradis, ondrada
per los arcangels ondratz,
flors sus els tros aut montada,
flors que vostr' amic montatz,
flors de patz,
flors on gaugz s'es encastratz,
flors en purtat encastrada,
flors que no fo desflorada
pel frug, ans remas floratz
vostre cors, quan Dieus fo natz
de vos, verges ses par nada,
prec vos que merse m'aiatz,
tan que m n'an ab los salvatz.
Si cum soy lay autreyatz
on vertutz es autreyada,
en vostra cambra ondrada
duzesca, car lay ondratz
mans desfagz si que ls refatz.
Prec vos que de la re fada,
verges, per qu'om es damnatz,
si us plats, guirens nos siatz.


Arnaut Vidal, Castelnoudarri, violeta d'aur, 1324, Mayres de Dieu, verges pura,

Raimon Feraut. Vie de Saint Honorat. Ayssi dis l'estoria, con Herenborc,


Raimon Feraut. Vie de Saint Honorat. Ayssi dis l'estoria, con Herenborc,



Ayssi dis l'estoria, con Herenborc, la reina, mayre de sanct Honorat, mes en heregia l'emperador e son marit frayre.

El temps ancianor, so retray l'escriptura,
e Johan Gaunes feron ley de falsa figura,
de peccat e d'error,
don foron verinat mot duc e mot persant,
Pinabels de Bugia e Sidracs d'Oriant,
Marsilis de Marroc an son frayre Aygolant,
que foron rey clamat
d'Agen e de Girona, de Murcia la bella,
de Tholeta la gran tro ins en Compostella,
e rey de Pampalona:
aquests crezien la ley de la malvayza gesta,
Baffum e Tervagant honravan en lur festa. (Baffumet)
Per so qu'els cristians poguessan far conquesta
e menar a desrey,
ad Andrioc d'Ongria doneron lur seror,
prince de Cumania e de tota l'onor,
frayre Leon lo Grec, que fom de gran ricor
e de gran manentia,
Heremborc la plus bella de cara, de faysson,
huels vars e saura testa con fil d'aur environ,
bel vis, boca rizent e colorat menton,
flor de tota Castella;
roza fresca de may non es plus colorada;
gent cors e bellas mans, de faysson mesurada,
gent parllant e plazent qu'a totas gens agrada
e sa beutat retray.
Des milia combatens ac per ella d'aiuda
l'emperayre Leons, tro que agues vencuda
la guerra de Budac, que avia lonc temps aguda,
qu'era reys veramens
de Sur, de Nicosia, d'Acre e d'Escalona,
de Domas, de Nichea, d'Antiocha la bona.
L'emperayre Leons li baysset la corona
e li tolc la Turquia
ab Andrioc, son frayre, prince de Cumania,
que la bella Heremborc avia en sa baylia.
Tant s'esforset li domna que mes en heregia
l'emperador e l frayre.
Ay, Jesu Crist, lo payre, quals dans e quals dolors,
que per aquesta donna perda tant grans senhors,
Andrioc e son frayre, la leys christianors,
e trastot lur repayre!

Ayssi dis la gesta, con Herenborc pantayset, cant era prens de sanct Honorat, que un ray de flama li eyssia del cors, que si estendia entro al cel en forma de colompna.

Pueys non tardet gran temps que l domna si sentia
ensencha de son cors: domens qu'ella dormia
dins son palays ausor sotz palis de Suria,
vi una vesion de mot grant espavent:
eyssir vi de son cors una flama luzent
en forma de colompna, que tro al cel s'estent.
Lo rays d'aquesta flama an la bella clayror
venia tro en Espanha e la ley payanor
vincia et encaussava e gitava d'onor.
Et Andriox, lo reys, que era en Turquia,
pantayzet aquel ser que l dona s'ajassia:
una flama luzent del ventre li eyssia.
Et aquesta clardatz d'Espanha e d'Aragon
encaussava la seuta de Mahom lo gloton, (secta de Mahoma)
de tota payania tro a Montmelion.
En gran pensament son lo reys e la reyna
d'aquesta vezion e cascun s'atayna.
Non restet en lur terra ni devins ni devina,
l'uns non o dis a l'autre, en son cor o celava,
als savis de lur seuta cascuns o entervava.
D'aquesta vezion tot lo plus s'acordava
que Herenborc la reyna porta va un enfant
que de tota Castella e d'Espanha la grant
encaussava la seuta Mahom e Tervagant.
La bella Herenborc avia mot gran paor
que, si saupes lo reys la vezion maior,
fezes aucir l'enfant a mot gran dezonor.
Aras layssa lo reys la guerra de Turquia,
cavalca sas jornadas, tro que fom en Ongria,
e trobet qu'en palhola Herenborc si jassia.
Aliurada jasia d'un precios enfant,
net, de clara faysson e de belleza grant:
Andronic li mes nom lo reys, car l'amet tant.
Noyrissas fes venir e gardas li queria
que gardessan l'enfant, car gran paor avia
que per la vezion la mayre l'auciria.
Aras creys e meilhura Andronix lo plazens:
lo reys li fes venir escudiers e sirvens,
que trastotz sos plazers li aguessan prezens.
Pres de Nicomedia avia fach Constantis,
lo payre d'Andrioc, el forest, en jardis,
un gran palays rial, hon si noyr Andronis.
Andronix lo plazent s'es noyritz el palays,
de solas, de baudor a tant con volc e mays:
mays hanc non si donet a nulh malvays rellays.
Un dia s'esdevenc que Andronix lo plazens
manjava en la forest amb algun de sas gens,
c'uns cristians li venc e ques li humilmens:
"Almorna, filh de rey, mi fay far a ta gent
per Jesu Crist, lo rey de paradis plazent."
Tantost li fes donar trastot son compliment.
Enfans de pietat e de gran esperanza
es lo bels Andronix e de gran aondansa,
a paures vergonhos, a gent de malanansa.
Cant tornet al palays, el atrobet sa mayre,
la bella Herenborc, e dis li son veiayre.
"Car filh, que aves fach deforas el repayre?"
"Donna, venc de deport et ay vist un message
de Jesu Crist, lo rey, que es de gran parage.
Es el nostre cozins ni de nostre linhage,
aperten a mon payre ni a l'emperador?
Reys es de paradis, so dizon li pluzor."
"Bel filh," dis Herenborx, "ben parllas de folor.
Non plassa a Baffumet que cest Jesu Crist sia
emperayre ni reys ni de lur compagnia:
hom fom malauros, pendutz per sa folia.
Sels que crezon en el son fals galiador,
lebros e malanant e vivon a dolor:
trop si banhon en sanc de filh d'enperador."
Herenborc fom marrida e penset son afar,
con son fill Andronic non pogues atrobar
negun d'aquesta ley, an qui pogues parlar.
Comandament fom fach tantost de part lo rey
que totz homs que crezes en so que Jesus fey,
moris a mala mort ho renegues sa ley.
Ar moron cristians an tota lur companha:
per lo regne d'Ongria e per tota Alamanha
fan aucire los sancts tro en la gran Espanha;
quant Dieus lo glorios aparec verament
a tres verays cors sancts qu'estavan penedent
lonc temps el mar de Creta, en una isla plazent.
Aysso fom sanct Capracis, sanct Mayons, sanct Lions,
que de gran sanctitat eran e lums e fons;
mays plus complitz estava sanct Caprassis, le dons.
Aquests eran agut philozophe nomnat:
las riquezas del mont avian dezamparat,
amics foron de Dieu, plens de gran sanctitat.
"Anas," dis Jesus Crist, "lay en Nicomedia,
en la forest del rey tenes la drecha via:
trametray vos dos filhs d'Andrioc, rey d'Ongria,
e menares los en lay on aures mandat;
aquest eyssaussaran tota crestiandat."

San Honorato, Sanct Honorat, Arlés

//

Antoine Sardou, 1874, «La vida de sant Honorat, légende en vers provençaux, par Raymond Féraud, troubadour niçois du XIIIe siècle»

viernes, 23 de octubre de 2026

Guillem de Saint-Gregori. Be m platz lo gais temps de Pascor

Guillem de Saint-Gregori.

Chrestomathie provençale, Karl Bartsch, Eduard Koschwitz, Eduard Wechssler

que fai foillas e flors venir,
e platz mi quand aug la baudor
dels auzels que fan retentir
lor chan per lo boscatge;
e platz me quand vei sobre ls pratz
tendas e pavaillos fermatz,
e ai gran alegratge
quand vei per campaigna rengatz
cavalliers e cavals armatz.
E platz mi quan li corredor
fan las gens e l'aver fugir,
e platz mi quand vei apres lor
gran ren d'armatz ensems venir;
e platz m'e mon coratge
quand vei fortz chastels assetgatz (assetjatz)
e ls barris rotz et esfondratz,
e vei l'ost el ribatge,
qu'es tot entorn claus de fossatz
ab lissas de fortz pals serratz.
Et atressi m platz de seignor
quand es primiers a l'envazir, (invadí; invadir; atacá; atacar)
en caval, armatz, ses temor,
c'aissi fai los seus enardir
ab valen vassalatge;
e pos que l'estorns es mesclatz,
chascus deu esser acesmatz
e segre l d'agradatge,
que nuills hom non es ren prezatz
tro qu'a mains colps pres e donatz.
Massas e brans, elms de color,
escutz traucar e desgarnir
veirem a l'intrar de l'estor,
e mains vassals ensems ferir;
don anaran a ratge
caval dels mortz e dels nafratz.
E quand er en l'estor intratz,
chascus hom de paratge
non pens mas d'asclar caps e bratz,
que mais val mortz que vius sobratz.
E us dic que tant no m'a sabor
manjars ni beure ni dormir
cuma quand aug cridar: "A lor!"
d'ambas las partz, et aug bruir
cavals voitz per l'ombratge,
et aug cridar: "Aidatz, aidatz!" (ajudéu!; ayudad!)
e vei cazer per los fossatz
paucs e grans per l'erbatge,
e vei los mortz que pels costatz
ant los tronçons ab los cendatz. (ant : an : han : tenen; tienen)
Pros comtessa, per la meillor
c'anc se mires ni mais se mir
vos ten hom, e per la gensor
domna del mon, segon qu'aug dir.
Biatritz, d'aut lignatge,
bona domn' en ditz et en fatz,
fons lai on sortz tota beutatz,
bella ses maestratge,
vostre rics pretz es tant poiatz
que sobre totz etz enansatz.
Baron, metetz en gatge
castels e vilas e ciutatz
enans qu'usquecs no us guerreiatz.

Guillem de Saint-Gregori. Be m platz lo gais temps de Pascor

miércoles, 21 de octubre de 2026

Confession. Deus, receb me, qu'eu m ret a te

Confession.

Bernat Catasús; Deus, receb me, qu'eu m ret a te

Ms. de Paris, suppl. lat. 1734. - Paul Meyer, Anciennes poésies religieuses en langue d'oc, Paris 1860, p. 10-12 (Bibliothèque de l'École des Chartes, 21e année, p. 488-90). - Grdr. § 11, p. 11.

Deus, receb me,
qu'eu m ret a te
cofes e penent des pecaz
qu'ai faiz e diz e cosiratz,
e del mesprendement,
de l'ora que fui naz
e e fons babtizats
tro en est jorn present.
Tu qui est vers prestre et vers Deus,
et eu pecaire, qui soi teus,
a ti m cofes membradament.
Pos fui naz de ma maire,
comensei mal a faire
contra l teu mandament.
E eu lo fis
e eu lo dis,
e l diables l'escris
pel meu acusament.
So qu'el escris,
e tu delis 
e torna a neient.
De ma longa malesa,
de ma laja oreesa
te fas cofesament.
De tantas guisas lajas
ai oreezas faitas,
las, pecaire dolent:
ei en dol e mo cor...
e ira e marriment.
Eu mesis m'en acus
que anc om non fes plus
n'i ac so cor entent.
E d'aiso so cofes:
mensungas dic ades
e ment mo sagrament,
que jur ti e ta maire
et tot lo teu afaire
d'aso don sei que ment.
Engans et laironias,
traisios et bausias
ei fait, mon esient.
E veir et hauvir,
e baiar e sentir
ai mespres mot soent.
Se re vei que m'agrat
ei mala volontat,
e d'aiso si m repent.
De tot aiso m penent
et a merset m'en rent,
qu'en fasas to talent.
Fait ei pecat mortals,
dignes soi de toz mals,
se ti pietat no n prent.
Des mals e des deleit
qu'ai faj per teus despeit
m'en feri en est peit,
mia colpa dizent.
Mia colpa'n dic eu,
e si la'n fas vas Deu,
e ma colpa 'n entent.
Jesus douz, Jesus bos,
merce t quer per tos noms
e ver castiament.
Merce t quer per ta maire,
a ti e a to paire,
del mal contenement
que ei tengut
e ei agut
ades e mo jovent.
Fais me merce tuh tres,
que al diable pes
del meu melurament.
Jesu, per ta bontat
gara m de lait pecat,
de blasme e d'auniment,
e d'aquels que ei fat
(d'aquels i a asat)
fai me perdonament.
Bos Deus, so ves,
paubr' es ma fes,
paucs es mos bes
e l mal gran es
que e mi es,
e nula res
estre merces
menar no m pot a salvament...

martes, 13 de octubre de 2026

Bertran de Born. Be m platz lo dous temps de pascor

Bertran de Born.

Bertran de Born si fo un castellans del evescat de Peiregors, vescoms d'Aut fort, un castel que avia prop de mil homes.



2701, 7225, 7698.

Bertran de Born si fo un castellans del evescat de Peiregors, vescoms d'Aut fort, un castel que avia prop de mil homes. Et avia fraires e cujava ls deseretar, si no fos lo rei d'Englaterra. Totz temps ac guerra con totz los sieus vezins, con lo comte de Peiregors, e con lo vescomte de Lemoges, e con son fraire Constanti, e con Richartz, tan quan fo coms de Peitieus. Bons cavalliers fo e bons guerriers, e bon domnejaire, e bons trobaire; e savis e ben parlans, e saup ben tractar mals e bens. 
Seingner era, ves quan se volia, del rei Enric e del fils de lui; mas totz temps volia que ill aguessen guerra ensems lo paire e lo fils, e'l fraire l'un con l'autre. E totz temps volc que lo reis de Fransa e'l reis d'Engleterra aguessen guerra essems; e s'il aguen patz ni treva, ades se penet con sos sirventes de far e de mostrar com cascuns era desonratz en aquella patz. E si n'ac de grans bes e de grans mals. Mot fe be sirventes et anc no fes mas doas cansos. El rei d'Arago donet per molher las cansos d'en (G.t) Giraut de Bornelh als sieus sirventesc. Et aquel que cantava per el avia nom Pepiol (Papiol). Et era azautz e cortes; e clamava Rassa lo coms de Bretanha, e'l rei d'Englaterra Oc e No; e'l rei jove so filh, Marinier. E metia tot son sen en mesclar guerras: e fes mesclar lo paire e'l filh d'Englaterra, tan que'l rei jove fo mortz d'un cairel en un castel d'en Bertran de Born.
En Bertran si s vanava qu'el cujava tan valer, que no s pensava que tot son sen l'agues mestier. E pueis lo rei lo pres; e quan fo pres el li demandet si avia tot son sen: que aras vos aura ops. Et el respos, qu'el avia tot lo sen perdut; quar tot lo perdet quan lo rei jove mori. Adoncs se ploret lo rei de so filh; e perdonec li, e l vesti, e l donet terras et honors. E visquet longamen él segle, e pueis se rendet en l'orde de Cistel.

châtelain, catalán, català, catalá, catalan, castell, castellán, castellano, castlà, castla,

3794, 7225-6, 7614, C.

Be m platz lo dous temps de pascor
Que fai foillas e flors venir;
E platz me quant aug la baudor
Dels auzels, que fan retentir
Lor cant per lo boscatge;
E platz mi quan vei sobre'ls pratz
Tendas e pavaillos fermatz;
Et ai gran alegratge,
Quan vei per campaigna rengatz
Cavaliers e cavals armatz.

E platz mi quan li corredor
Fan las gens e l'aver fugir;
E platz me quan vei apres lor
Gran ren d'armatz ensems venir;
E platz m'en mon coratge,
Quan vei fortz castels asejatz
E barres rotz et esfondratz;
E vei l'ost él rivatge
Tot entorn claus de bons fossatz,
Am lissas et am pals serratz.

Et atressi m platz de senhor
Quan ven premiers à l'envaïr
En caval armat ses temor,
C'aissi fai los sieus enardir
Ab valen vassalatge;
E pois que l'estors es mesclatz,
Quascus deu esser acesmatz
É segr'el d'agradatge:
Quar hom non es à dreg prezatz
Tro qu'a mantz colps pres e donatz.

Lansas e brans, elms de color,
Escutz trencar e desgarnir
Veirem à l'entrar de l'estor,
E manz vassals ensems ferir;
Don anaran aratge
Cavals dels mortz e dels nafratz.
Quan seren en l'estor intratz,
Ja nuls hom de paratge
No pens mas d'asclar caps e bratz: 
Que mais val mortz que vius sobratz.

Ieus dic que tant no m'a sabor
Manjars ni beure ni dormir,
Coma quant aug cridar: à lor!
D'ambas dos partz; et aug enguir
Cavals voiz per l'erbatge;
Et aug cridar: aiatz! aiatz!
E vei cazer per los fossatz
Paucs e grans per l'ombratge; 
E vei los mortz que pels costatz 
An los penons ab los cendatz.

Pros comtessa, per la meillor
Q'om posqu'en tot lo mon cauzir
Vos ten hom, e per la gensor
Q'anc si mires ni ja se mir.
Bietritz, d'aut paratge,
Bona domn'en ditz et en fatz,
Fons on sorzon totas beutatz,
Bella ses maïstratge,
Vostre ric pretz es tan pojatz
Que sobre totz es enansatz.

Donzella d'aut linhatge,
Tal en cui es tota beutatz,
Am fort e sui per leis amatz;
E dona m tal coratge,
Que ja no pens esser sobratz
Per un dels plus outracujatz.
Baros, metetz en gatge
Enans c'usquecs nous guerrejatz.

7225, 7614.

Domna, pois de mi nous cal,
E partit m'avetz de vos
Senes totas ocaizos,
No sai o m'en quieira;
Que jamais
Non er per mi aitan jais
Cobratz. E si del semblan
No trob domn' à mon talan;
Que vailla vos qu'ai perduda,
Jamais no volh aver druda.

Pois non posc trobar egal
Tan bell' e que fos tan pros,
Ni sos rics cors tan joios,
De tan bella teira,
Ni tan gais,
Ni sos rics pretz tan verais;
Irai per tot acaptan
De cascun' un bel semblan,
Per far domna soicebuda,
Tro vos me siatz renduda.

Fresca color natural
Pren, Bel Cebelin, de vos,
Eill dous esguart amoros:   
E fatz gran sobreira
Quar rei lais,
Quan res de be nous sofrais.
Midons na Elis deman
Son adreg parlar gaban,
Qu'en don à midons ajuda:
Pois non er fada ni muda.

Volh que mi don ad estros
La gol' e las mans amdos.
Pois ten ma careira,
No m biais,
Vers Rocachoart m'eslais
Als pes n'Agnes que m daran:
Qu'Yseut la domn' à Tristan,
Qu'en fo per totz mentaguda,
No'ls ac tan bels à saubuda.

N'Audiartz, si be m vol mal,
Volh que m don de sas faissos,
Que l'estes gen liasos; 
Equar es enteira,
Qu'anc no s frais
S'amors ni s volv' en biais.
A mon Meils-de-be l deman
Son adreit nou cor prezan,
De que par à la véuda
La fassa bon tener nuda.

Domna Faidid' atretal
Volh sas bellas dens en dos,
L'acuillir e'l gent respos
Don es presenteira.
Dins son ais
Mos Bels-Mojols volh que m lais
Sa gaies'e son bel gran;
Equar saub son ben estan
Far, don es reconoguda,
E no s'en cambia ni s muda.

Bel-seigner, ieu nous quier al
Mas que fos tan cobeitos
D'aquesta com soi de vos.
Q'una lecadeira
Amors nais,
Don mos cors es tan lecais,
Mais volh de vos lo deman
Que d'autra tener baisan.
Doncs midons per que m refuda,
Pois sab que tan l'ai volguda?

Papiol, mon Aziman
M'anaras dir en cantan,
Qu'amors es desconoguda
Sai, e d'aut bas cazeguda.

2701, 7225-6, 7614, M.

S'abrils e foillas e flors,
E'l bel matis e'l clar ser
E'l ric joi quez ieu esper
No m'ajudon et amors;
E'l rossinholet qu'aug braire,
E'l nou temps vertz e grazitz
Que ns adutz jois e doussors,
E'l cortes pascors floritz
Midons son ardit no l creis,
O no l merma l'espavens,
Greu m'en venra jauzimens.

Domna, s'ieu quezi socors
Ves vos, non o fi de ver; 
E veus m'al vostre plazer, 
Mi e mos cantz e mas tors. 
E pren comiat del repaire 
On fui tan gent aculhitz, 
On reina pretz e valors. 
E cel que m'en te faiditz,
Per honor de si meteis, 
En fa bos acordamens 
Ab sol los afizamens.

Vostre reptars m'es sabors 
Ric; quar tan cujatz valer, 
Que ses donar per temer 
Volriatz aver lauzors;
E qu'om nous auzes retraire 
S'usquecs fai que descauzitz. 
Mas semblaria m temors 
S'us n'era per mi cobritz
Coms ni vescoms, dux ni reis:
Mas faitz vostres fagz tan gens 
Queus en segan ditz valens.

Dos n'i a guerrejadors, 
Quar an de mal far lezer, 
Que no s sabon captener 
Nul temps meins d'enginhadors, 
Tan amon lansar e traire;
E trob los totz jorns garnitz
Com en Vivian de cors.
Mas ieu no lur soi aizitz; 
Qu'anc à bon pretz non ateis
Rics hom, si jois e jovens
E dos no li'n fo guirens. 

D'autres n'i a bastidors 
Rics homes de gran poder, 
Quar sabon terra tener 
E fan portals e bestors: 
De caus e d'aren' ab caire
Fan murs e voutas e vitz.
E vei los bos manjadors
E fan lurs dos plus petitz, 
Per que lur pretz no lor creis:
Quar aitals captenemens
No val mest las bonas gens.

D'autres n'i a cassadors 
Per la costuma tener, 
Que s fan ric home parer, 
Quar amon cas et austors, 
E corn e taborelaire. 
E vei los tan freolitz 
E mermadas lurs valors; 
E lur pretz es tan frezitz, 
Que res mas bestias o peis 
No lor es obediens,
Ni fa lors comandamens.

Res dels rics tornejadors, 
Si tot s'i gaston l'aver, 
No pot à mon cor plazer, 
Tan los trob galiadors. 
Ric hom que per aver traire
Sec tornejamen plevitz
Per penre sos vavassors, 
Non l'es honors ni arditz,
Mas el non estreing correis, 
Sol qu'ab el s'en an l'argens, 
S'om pois s'en es maldizens.

Rics homes volh qu'ab amors
Sapchan cavallier aver,
E que l sapchon retener
Ab be fag et ab honors;
E qu'om los trob ses cor vaire,
Francs e cortes e cauzitz,
E larcs e bos donadors;
Qu'aissi fon pretz establitz
Qu'om guerrejes ab torneis:
E quaresmes et avens
Fesson soudadiers manens.

Na Tempra, jois m'es cobitz,
Qu'ieu n'ai mai que s'era reis,
Que'l fel mesclat ab eissens
M'es esdevengutz pimens.

Papiol, sias tan arditz,
Pren mon cant e vai n'ab el
A 'n Oc e No: quar prezens
Li fatz de mans digz cozens.

domingo, 11 de octubre de 2026

Guillem de Balaun ou Balazuc. Mon vers mou mercejan ves vos,

Guillem de Balaun ou Balazuc.
2701.

Guillem de Balaun ou Balazuc. Mon vers mou mercejan ves vos,



Guillem de Balaun fo un gentils castellas de ves Monpeslier. 
Adretz cavayers fon e bon trobaires. Et enamoret se d'una gentil domna de Gavaudan, que avia nom madona Guilhalma de Javiac. Mot l'amet e la servi; e la dona l'amet tan que l dis e l fes so qu'el volc endreg d'amor.
Guilhem si avia un companho, per nom Peire de Barjac, valens et pros; et amava él castel una avinen dona, na Ivernenca, la cal tenia P. de Barjac per cavayer, e n'avia tot son plazer. Abdui eron drutz d'esta dona. Et avenc se qu'en Peire se corrosset ab sa dona, qu'ela li det comiat, don el s'en anet dolens. En Guilhem si l cofortet mot que no s desesperes, qu'el ne faria patz tantost cant tornaria à Javiac. Mot li fons grans lo termes ans que fos tornatz; e tantost cant en Guilhem fon tornatz, el fetz patz d'en Peire e de sa dona, don Peire fo alegres pus que quan la conques de premier. Don el mezeis o dis à 'n Guilhem. En Guilhem dis qu'el o volia esproar, si'l joi de recobrar s'amia era tan grans co'l premier. E fetz se fort iratz à sa dona, et estet se que no l mandet messatje ni salutz, ni no volc esser en tota l'encontrada d'ela. Don ela li mandet messatje ab letras amorosas, com ela s meravilhava com estava tan de lieys vezer. Et el com fols amans no volc auzir las letras, e fes donar comiat al messatje vilanamen. El messatje tornet s'en dolens comtar à sa dona com era estatz. La dona fon irada, et adordenet ab un cavayer del castel que sabia lo fag, que s'en anes à'n Guilhem de Balaun, e que saupes per que era aisi iratz contra ela; e si avia fag res encontra luy que el s'en degues venjar, que ela 'n venria ad esmendamen à son voler.
Lo cavayer s'en anet à'n Guilhem e fon mal recebutz. E can lo cavayer l'ac dic son voler, el dis que no l dissera la occayzo, car el sabia be qu'ela era tals, qu'el non volia esmenda ni l devia perdonar. Lo cavayer s'en tornet e dis o à la dona. Adonc ela l mes en soan del tot; et enaysi ela estet un gran temps.
E can venc jorn, en Guilhem se pensec com per son fol sen el perdia gran joy: montet en caval e venc s'en à Javiac; et alberget ab un borzes, que no volc venir en cort. Ma dona Guilhalma saup qu'el era en vila, e can venc la nueg, que las gens foron colcadas, et ela issi del castel ab una dona et una donzela e venc à l'alberc. E se fe mostrar on jazia Guilhem de Balaun, e venc s'en al lieg on jazia; e mes se de ginolh denan el e bayzet sa benda per lui bayzar, e querec li perdo del tort que non l'avia: et el non la volc recebre ni perdonar. E la dona parti se de lui ab cor que mais no l parles; e penedet se de so que avia fag. Et el remas iratz car avia fach tal folor; et levet se mati e venc s'en al castel, e dis que parlar volia ab ma dona Guilhalma per querre perdo. Madona Guilhalma cant o auzi fes li donar comiat, e dis no l veiria, e fes lo gitar del castel vilanamens. En Guilhem anet s'en trist e ploran; e la dona remas dolenta e penedens de la humilitat c'avia facha. Et enaysi estec lonc temps que la dona no lo volc vezer ni auzir; dont el adonc fes lo vers desesperat que di:
Mon vers mou mercejan.
En B. d'Anduza, qu'era'l melhor hom de la encontrada, saup lo fag d'en Guilhem e de la dona; e montet à caval e venc s'en à Balaun. E parlet ab en Guilhem, e dis li co s podia far qu'el ages tant estat de vezer sa dona. En Guilhem contet li tot lo fag e la foldat que li era venguda. En B. cant auzi la razo tenc s'o à gran isquern, e dis li qu'el ne faria patz: don el n'ac mot gran gaug, cant auzi que s'en volia entrametre.
En B. s'en parti e venc s'en à Javiac, e contet tota la razon d'en G. à la dona, e com el era mot trist e dolent per la folia que s'avia pensada: e comtet li tot l'esquern, com o fes per esproansa. E la dona respos que mot s'en tenia per falhida, car tant s'era humiliada ad el. En B. li dis, que per so li era à perdonar enans, per lo dreg que era sieu el tort d'en G. 
E preget la'n aytan caramen co poc ni saup, que per dieu e per merce li perdones; e qu'ela'n prezes venjansa can li plazeria. E la dona l respos que pus el o volia ela l perdonaria, enaisi que per la falha qu'el fag avia, que se traisses la ongla del det menor; e qu'el la y degues portar ab un cantar, reprenen se de la folia c'avia facha.
En B. d'Anduza, quan vi que alres far non podia, pres comiat; et anet s'en a'n G. e dis li la resposta de la dona. En G. quant auzi que perdon trobaria fo molt alegres; e rendet li gracias, car tan li avia acabat ab sa dona. Tantost mandet per un maestre, e fes se traire la ungla ab gran dolor qu'en sofri; e fes son vers e venc s'en à Javiac, el e mo senher B. Ma dona Guilhalma issi lor encontra: en G. gitet se de ginolhs denant ela, queren merce e perdo, e prezentet li la ongla. Ela fon piatoza e levet lo sus; et intreron se totz tres en una cambra, et aqui ela lo perdonet baysan et abrassan. E retrais li son cantar et ela l'entendet alegramen. 
E pueys ameron se pus fort trop que non avian fag enans.

2701, 7225-6.

Mon vers mou mercejan ves vos,
No per so, domna, qu'entenda
Que ja merce de meus prenda:
Tant es lo forfaitz cabalos,
Per qu'ieu si be m destrui no m planh.
Mas pos mi meteis ai perdut
E vos, que m faitz plus esperdut,
Si m pert mas paraulas be s tanh.

Tant es mos afars perilhos,
Qu'ieu no sai co m'i emprenda;
Que pregars qu'om no l'entenda 
Val pauc ad home sofrachos, 
Per qu'es dregz que malastruc s lanh.
E pois per home recrezut
Aug dir qu'anc dieus no fetz virtut:
Per qu'ieu prec ses cug de gazanh.

Be sai fallitz soi ad estros
E noi a mas qu'om me penda, 
Qu'ieu no soi qu'en dreg contenda: 
Pero be sai si'l premier fos, 
Dretz fora no m cregues companh. 
Mas si'l forfaitz fosson mort tut, 
Qu'om non agues merces avut, 
Mort e delit en foran manh.

Mala vengues aquel sazos,
Que mot crei que car lo m venda; 
Et està ben qu'ieu aprenda 
En qual guiza viu besonhos, 
Quar ges tan ric joi no m'atanh. 
Mas no sai co m'es avengut, 
Las! non avia 'l ben saubut. 
Aras lo sai, per que m complanh.

Domna, si ma mort vos es pros,
Ja non er qu'ieu me defenda
Ni no m'auretz major renda;
Et a'n pro qui es poderos
De celui vas qui a cor gran,
Et a l'ops que merce l'ajut;
Quar non es à merce tengut
Aisso en que'l poder sofranh.

Ai! las, ta mala fui iros
Quan baisset vas me sa benda,
E m quis francamen esmenda
De so don degr' esser cochos;
E m fi pregar d'avol barganh,
Don m'a mil vetz lo cor dolgut:
Qu'era m tengr' ieu per errebut
Si m saludes com un estranh.

Domna, si tot no m tanh perdos,
No laissarai nous mi renda
E mas mas no vos estenda,
Que merces vens los mals e'ls bos.
E si pietatz tan vos franh,
So qu'ieu non esper ni no cut,
Que m perdonetz tort conogut,
Si mais cai no m levetz del fanh.

La rosada del matí, rosades; châtelain, catalán, català, catalá, catalan, castell, castellán, castellano, castlà, castla,