Ar m'entendes et aurires l'effant Jesus pueyssas que fes. (L'évangile de l'enfance)

L'évangile de l'enfance.

Ar m'entendes et aurires

l'effant Jesus pueyssas que fes.

Un bon mati se vai levar

e vol s'en anar deportar

foras la vila en la ribieira.

E passet per una teulieira

ont avia ganre d'ubriers

que farian teules e pechiers. (pichella, cantrella, etc.)

L'effant aqui s'arestanquet,

l'obra que farian regardet;

pueis l'effant volc lur aiudar.

E l teulier vai li demandar:

"Digas, effant, de qui es vos

que tant es bel e gracios?

Vos non es pas d'aquels mestiers

que fassas teules ni pechiers.

Ieu cre que sias gentil effant;

la cara n'aves e l semblant.

Vos me semblas de gran linhatge (del de David)

e de mot noble parentatge.

Prec vos, mon effant, vo n tornes."

L'effant respont: "No farai ges." (no u faré gens)

L'effant am los obriers estet;

tro fon gran nueg lur aiudet. (hasta que va sé gran nit : tancada)

A lo teulier era samblant

c'amb els obres Jesus l'effant.

A l'effant nulla re non dero

ni de manjar no l convidero. (“ni de minjá no lo van convidá”)

Vespre font; volgro s'en anar;

car era ora d'elbergar. (albergar : hora de retirás a casa)

L'obra, c'an facha, regarderon; (que han feta, van mirá)

trestotz fort se meravilheron,

cant viron tanta d'obre facha, (“cuan van vore tanta d'obra feta”)

e font mot gentilmens obrada.

Mai n'agro fag en aquel dia (mes ne habíen fet en aquell día)

que de cinq jorns fag no n avia.

Pueis lo prozom teulier va dir (Después lo prohome teulé va di)

a sos obriers: "Be m meravilh,

aquel effant, ont es anat,

quey tot jorn nos a aiudat?”

Dis lo maistre: "Gran falhensa

avem fag e desconoissensa,

qu'a l'effant non avem re dat:

de que ferem gran malvestat.

Negu de totz re non li dem

ni de manjar ne l convidem."

Respondo totz: "Sol que l trobem,

entre tos ben lo pagarem." (entre tots be li pagarem)

D'aqui se van tantost partir,

vas lur hostal s'en van venir,

am gran gaug et ab alegratge,

car avian fag tan bel obrage.

L'effant Jesus fonc remazutz

a la teuliera rescondutz.

E cant s'en foront totz anas, (y cuan s'en habíen anat tots)

l'effant Jesus, qu'era remas,

tota l'obra que facha avian, -

ben quatre jorns o .v. avia, -

ola ni teule ni pechier,

ren non a remarut entier. (remazut : res no ha quedat sansé)

L'effant Jesus tot atrenquet, (tot u va trencá)

de mantenent el s'en anet

ves son hostal tant co podia.

E Jozep son effant queria;

e car era vespre tan gran,

gran paor avia de l'effan,

car non lo podia trobar,

Jozep no faria mai plorar

e dis: "Catiu, e que faray, (faré)

aquest effan on trobaray?" (trobaré)

Cant el at pro l'effant sercat

e fon ben las e trabelhat, (treballat : cansat, baldat)

el vic l'effant que s'en venia

ves son hostal tant co podia.

E Jozep tantost l'effan pren

per la ma et pueis menet l'en.

Nostra dona, cant vit Jozep

e l'effant que am se menet,

ela ac plazer e gaug mot grant,

cant font vengutz son car effant.

Pueis nostra dona humilment

li demandet mot dossament: (li va preguntá mol dolsamen)

"Mon effant, vont a ves estat

de tan gran nueg? Si as albergat,

ieu vos priec que no m'o seles."

L'effant respon: "No faray ges.

Uey mati ieu me vau levar

e volg i anar deportar

tras la vila en la ribieira,

e passey per una teulieira

ont avie granre d'obriers

que farian teules e pichiers.

Aqui ay huey tot jorn estat

e ay als obriers aiudat."

E nostra dona pres a rire,

e pueys apres ella va dire:

"Mon enfant, es d'aytal mestier

que fassas teule ni pechier?"

Nostra dona va l demandar:

"Mon effan, volrias vos pauzar?"

L'effant respont: "Menjar volria,

huey no mangey de tot lo dia."

E nostra dona a respondut:

"Mon effan, be son malastruc

sels cui aves huey aiudat,

que lunha ren no us aion dat." (lunha : nulha)

Jesus respon: "Res no me deron

ni de mangar no m covideron."

L'effant Jesus beg e manget: (va beure y va minjá)

cant a manjat, pauzar s'anet.

E lo prozom de la teulieira

lo bo mati tent sa carreira,

a la teulieira s'en anet,

ganre d'obriers am se menet.

L'obra pesset aver trobada

entieira, com l'avia laissada,

et vit que res no y ac entier,

ola ni teule ni pechier.

E l teulier cridet: "Que faray (va cridá: qué faré)

ni qualh cosselh penre poiray? (ni quín consell pendre podré)

E qui m'a donat tal dampnatge

que m'aia trencat mon obratge?

Qu'ieu non li pessi aver tort:

mai me valgra que m'agues mort."

Lo teulier estet corrossat (enfadat, cabrejat, mosquejat, etc.)

e fonc mot dolent et irat, (irat sol significá triste, no enfadat)

cant vic tota l'obra affolada,       (cuan va vore tota la obra afollada)

aissi delida e malmenada.

Pueis lo prozom teulier va dir

a sos obriers: "Voles aurir: (voléu escoltá, sentí)

l'effant que hier nos aiudet,

per so car ren hom ne l donet,

sapjas que ieu vau fort doptan

que l'aga fag aquel effan."

tot respondon: "Far se poria;

nos ferem mot gran vilania

qu'a l'effant non aiam re dat;

de que ferem gran malvestat.

Per que per sert es be razo

l'effan nos redda gazardo,

car l'effan es de gran sabenssa,

ne re a ffar non a temenssa:

effan fassa o mal o be,

el non pessa falhir en re.

Digam l'effant fag o agues,

lun tems amenda non aures."

E parlet un savi Juzieu:

"Senher," dis el, "no vos sia grieu,

per sert ieu acosselharia,

si conoisses que be fag sia,

davant Jozep nos no n anem

e pueis apres li contarem

la perdoa e l dampnatge gran

que nos a fag lo sieu effan."

Tug respondo: "Mot ben dizes,

maistre, anem hy addes."

D'aqui s'en van tantost partir,

davant Jozep s'en van venir

et anero lo saludar

e Jozep elos atrestal. (elos : an ells atretal : tamé, igualmen)

Dis Jozep: "Senher, que dizes?"

"Senher, nos te direm addes."

Jozep tantost s'anet pessan

c'alqu' esquern lur a fag l'effan.

Pueis lo prozom teulier va dir:

"Senher Jozep, voles aurir:

ton filh Jesus venc entre nos,

a la teulieira adiudet nos (a la teulería mos va ajudá)

l'effan de bona volontat,

volontiers nos a aiudat.

Mais pueis nos ho a car vendut,

de l'obra non a remazut,

olas ni teulas ni pechier, (olles ni teules ni pichelles)

res no y a remazut entier."

Pueis Jozep al teulier va dir:

"Maistre, fort me meravilh,

si nostre effan vos a trencada

vostra obra ni affolada."

E lo teulier a respondut:

"Senher Jozep, si Dieus m'aiut,

sapjas que ieu non ho diria

per lunha re que el mon sia." (nulha)

Dis Jozep al teulier: "Anem

a la teulieira e veirem

s'aquela obra ha trencada

l'effan Jesus ni affolada."

Totz respondo: "Mot volontiers."

Dis Jozep: “Metes vos premiers”

D'aqui sen van tantost partir;

a la teulieira van venir:

la obra volgro a Jozep mostrar.

E l teulier anet regardar

et estet trestos vergonhos, (v. trastotz)

e fonc per sert meravilhos,

cant el vic l'obra ben formada,

ben cuecha e ben apparelhada;

olas e teules e pechier:

trastot o troberon entier.

Dis Jozep: "Senher, que voles,

pus vostra obr' entieira aves?

Vos autres semblas truffados,

barataires, escarnidos,

que m'agas fag venir vessar

ni tant luenh venir trabelhar.

Mot aves fag gran vilania,

qu'ieu non puesc anar a ma guia."

Respondet lo prozom teulier:

"Senher Jozep, merce vos quier,

prec vos que vos me pardones

per la bontat que en vos es."

Respon Jozep: “Perdon vos Dieu,

car el o pot melhs far que ieu.” 

Lo teulier vai d'aqui partir,

ves son hostal s'en va venir,

e tug sos obriers issamen

d'aqui partiron e van s'en

am gran gaug et ab alegrage,

car accabatz fonc lur obratge.

Elucidari de las proprietatz de totas res naturals; palaytz de savieza, Guasto, compte de Foysh

Elucidari de las proprietatz de totas res naturals.

Bibliothèque Sainte Geneviève 1523- 5/4 (1580). 

I. Début du poème dédicatoire, Denkmäler der provenzalischen Litteratur p. 57-59. 

II. fol. 72 d, 75 d et 164. Cf. Appel, Zeitschrift fur rom. Philologie XIII (1889), p. 225 ss. - Grdr. § 57, p. 91. St. p. 69.

I. 

Comensa le palaytz de savieza fayt a istancia del noble princep Guasto, compte de Foysh. (Gaston, Foix)

X. Que ve le comte dins le palaytz.

Dins un palaytz mi sezen l'autre dia

bel donzel vi garnit de gran cundia,

libre legent, entendre no l podia:

per fort dezir de saber tot ardia.

Gen m'avize de sa phizonomia:

semlec ordit per la philozophia;

mantel portec gent foldrat d'azautia,

d'armas senhal, sembel de valentia.

De cor humil l'englozec son vizagge,

e m dissh: "L'estil del libre m'es salvagge,

escur, subtil; yeu requier declaragge.

Sera m util, expres en mon lenguagge."

Quan yeu auzi sa corteza requesta,

estranh mi fo, novel mot e de festa.

A mon avis jorn semlec de tempesta,

tot eviro m'anet rodan la testa.

Ma dona vic le donzel a la porta,

hurtan, cridan, et non ges ab votz morta,

ses trig, me dissh que baysses la conporta:

"Intre dedins, quar nostras armas porta."

Savieza depinh las proprietatz del comte.

"Ceptre d'honor, corona de nobleza,

castel segur, columpna de fermeza,

font de dossor et fluvi de franqueza,

cintel d'amor et anel de proeza.

De drech capdel, flor de cavalaria,

amic fizel, miralh de cortezia,

saphir de pretz, cedre de galhardia,

liri glars netz, tenor de melodia.

Thesaur s'acuelh de valor et s'atura

en son capduelh, aysso l ve per natura.

El vens erguelh, ab humils ha junctura,

per que l recuelh dedins nostra clausura."

Que ve le comte dins le palaytz.

El dins que fo remirec le caragge

de la dona, que parec de paragge.

Emperial semlec son senhoragge,

libre portec et ceptre d'avantagge.

Linx no fo par a lies en gardadura,

ni le solelh, mas semlec nuech escura.

Talh cert no hac ni dex en sa statura;

al sieu voler mermec, crec sa mezura.

A vetz son cap les cels passec d'auteza,

mi no sobrec ad horas de grandeza.

Sa rauba fo partida, be larc teza,

balagtz robis no si fan de beleza.

Mot fo subtil et prima la textura,

uzar no s pot ni rumpre sa costura.

D'estox, retalhs, de scindens' es segura,

per colp de dart, de flecha no peiura.

El sieu miralh vi totas creaturas,

dels elemens lors virtutz et mixturas,

herbas, peyras, metalhs, ni quals naturas

han cels, mars, mons et totas lors mezuras.

Ela mi dissh, auzi de mas aurelhas:

“Guasto de Foyssh, mostrar t'e, per que vuelhas:

no 's tan plazent ambra ni l frug d'abelhas;

lunh temps no vist tan grandas maravelhas."

II.

De las cauzas pertenens ad humanal conservacio.

Resta apres le tractat de las cauzas intrans en humanal compozicio, que digam de las cauzas pertenens adz humanal conservacio. Entre aquestas 

prumier direm de la vianda, quar de l'ayre tractarem en son loc. 

De vianda o aliment. Costanti. Vianda o aliment es substantia convertibla, al corrs donant noyriment, creysshement et sostenement,

ses conversio del qual aliment le corrs per accio de calor soptament si degastaria et a corrupcio vendria, quar aquo que tot jorn si degasta, restauracio no pendria. Mas prumier que aytal converssio si fassa, cove que la vianda sia preparada, apres que sia maschada, apres que el loc de digestio sia alogada; apres cove que sia digerida, et la partida pura de la no pura separada, apres que sia distribuida et ves (enves) quascu membre trameza et destinada, apres que per accio de natura en semlansa dels membres sia transmudada, quar autrament en lor substancia no poyria estre encorporada. Et apres tot aysso si fa sa conversio et sa incorporacio talment que aquo que en la vianda es caut et humit si convertissh en natura de sanc et de carn, aquo que es freg et sec, en natura de nervis et d'osses, et semlantement de (de) las autras 

partidas. Et encorporada la vianda en corrs joves li dona creyssho et noyriment; encorporada en corrs vielh li dona en calor natural, temprament, noyriment, duracio et restaurament, que mantas codicios (condicios) so de vianda. Et sapjas que viandas que en se han natural calor et humiditat, si convertissho de leu en sanc, quar ab el han semlansa et conformitat; mas viandas que no han ab el semlansa si convertissho ab dificultat, et algunas engendro trop sanc, autras pauc, las quals may dono greuch que noyriment. Et sapjas que aquela vianda que es de sanc subtil generativa, es may a natura convenient que autra, 

exceptat que may es convenient ad aquels qui vivo en exercici et tribalh 

vianda de gros sanc generativa. Et aten que vianda engendrant trop sanc ret pauca superfluitat, et engendrant pauc sanc tropa. 

Costanti. Et generalment segon las diversitatz de las viandas so varias las complexios dels membres, lors qualitatz et dispozicios.

Galias. Per que deves saber que megge que vol be reglar vita et sanetat corporal deu atendre la substancia de la vianda, sa qualitat, sa quantitat et si es al qui la pren proporcionada, e l temps el qual es ministrada.

De covit o del dinnar.

Vianda et beuragge a covit o a dinnar so ordenatz talment que prumier  

las viandas so preparadas, apres las personas covidadas, apeladas, les setis els redresso, taulas, toalhas meto, prumier els so lavatz, apres assetjatz.

Les hostes e l senhor so el loc principal, las donas enapres han loc especial.

Los filhs totz et las filhas han loc en lor partida, 

les sieus messagges ponch le senhor no oblida.

Cotels et saliners pauzo prumierament,

pa, tassas o enaps porto segundament. 

Apres meysshes diverses, grans et be copiozes,

porto les servidors aptes et graciozes.

Laun covida l'autre et parlo bel essems; (la un convide al atre)

per donar alegrier sono les instrumens.

Et vis et autres meysshes soven so variatz, 

especias et fruches a la fi ministratz.

Apres, quan es del tot le dinnat afinat, (lo diná)

l'ayga es tantost presta et quascu es lavat.

Gracias fan a l'hoste, mas a Dieu tot prumier, (a Deu primé)

et pueyss els porto beure al prumier et darrier. (radé)

Et quant han totz begut assatz et per talent,

retorna s'en al propri quascu alegrament.

De la cena o sopar. Yzidori. (Isidoro)

Cena es talment dita, quar cenon, don ve aquest nom, vol dire comu. 

Et antiquament fo costuma de cenar o sopar en loc patent et comunal per exquivar deshonestat. 

Papias. Mas quant als temps prezent podem dire que cena pren son nom de cenos, que vol dire umbra, cum quascu per granda avareza fassa en loc rescost et umbros sa cena, [** o es dita cena de cenos, que vol dire ca, car trops homes fan lor cena a guiza de ca] cum tota lor vianda vuelho devorar ses far adz autre partida. 

(** les mots entre crochets se trouvent à la marge, écrits d'une autre main.)

Las condicios conveniens al dinnar so conveniens a cena. Empero aquela cena es mot noblament ordenada, quan si fa en temps convenient, no trop tost ni trop tart, en loc suficient, segur, delicios et be espacios,

quan le senhor joyos dona liberalment,

quar a totz bela cara de l'hoste es plazent;

quan so ls meysshes diverses et apte ministratz,

per que de laun manje hom si l'autre no l platz;

quan les vis so plazens, aptes les servidos,

et quascu covidat a l'autre gracios,

quan so auzitz diverses muzicals instrumens,

torchas so alumnadas claras et resplandens,

viandas ministradas, leugieras, delicadas,

d'espazi prezentadas, et non ges trop cochadas; (no gens rápida)

quar vianda cochoza de ser es mot dampnoza (minjá rápit; fast food)

et non es be gauioza, quan d'escot es penoza; 

quan colchas delicadas apres so adaptadas:

aytals so aproadas cenas per totz lauzadas,

cum crida la scriptura declarant en figura

del rey Gran-Assueri qui optenc tot l'emperi.

D'Alamanha. Yzidori.

Alamanha es nobla a (e) glorioza regio en Europa, que pren aytal nom del fluvi dit Alaman, pres del qual aquel poble fe prumier rezidentia. Autrament es dita Germania, quar es en gens germinoza et mot populoza. Deves orient ha le fluvi dit Danubi; deves miech jorn le fluvi Reni; deves occident et septentrio la mar maior. Et es una Germania nauta que dura entro ls mons Ripheis et entro la mar mediterranea;

l'autra es de ssa le fluvi Reni. Cascuna es mota rica a glorioza et en gens d'armas fortz numeroza. Grandas so de statura, ardidas per natura, so grans cassadors et trebalhadors; de cara graciozes, alegres et gauiozes,

han saurs pels en color, so liberal de cor. Mas les Saxos entre els en totas aquestas cauzas han maior excellencia, qui so ditz Saxos, quar ayshi 

cum saxum, qui es peyra, contra lors enemics so durs et fortz batalhan, per mar et per terra. Mas sobre totz autres pobles valo en mar. Autras proensas ha en cascuna Germania mot excellens, cum es Austria et Bavaria, pres del Danubi, Suevia et Alzacia pres del Rene, et tropas autras. Dels Saxos Germas les Angles descendero, le linagge dels quals en Bretanha la maior persevera, et ressemlo de longura et costumas segon que ditz Beda.

Traduction du livre des vices et des vertus. De peccat de gola.

Traduction du livre des vices et des vertus.

Ms. de Paris, fonds fr. 1049 (anc. 7337), fol. 48a. - St. p. 61.

De peccat de gola.

Lo .VII. cap de la bestia d'enfern es peccat de gola. Li boca d'ome a dos 

uficis: gostar, so es a ssaber manjar e beure, e parlar. Per amor d'ayso farem de la boca .ij. tractatz principals. Le premier es en peccat de glotonia en beure et en manjar; l'autre es peccat de la lenga, qui es fol parlar. Peccat de glotonia es .j. vici que mot plas al dyable e mot desplas a Dieu. Per aquest peccat a lo dyable mot gran poder en home. Don nos trobam en l'avangeli que li demoni demanderon licencia a Jesu Crist que poguessan intrar els porx. E Jesu Crist donet lur en licentia. E demantenent que ilh foron intrat, tut li porcx aysi con endemoniatz si negueron tut el mar, en significansa que tut li home glot, que vivon a maniera de porcx, son donatz al dyable, que puescan habitar en els, e que los puescan far negar en abis en la mar d'enfern. Mot a gran poder sobre son enemic, qui lo ten a la gola; atressi a le dyables mot gran poder en home, cant lo pot far peccar per aquest peccat de gola. Cant le dyables vol home de tot sosmetre, et el li corre plus volontiers a la gola; car a penas li pot pueys escapar. Enaysi pres Adam et Eva en paradis terrestri. Aquest peccat es l'azesc e li linha an que le pescayres d'enfern 

pren los peysons en l'estanh d'aquest mont, e pren los per la gola. 

Mot desplas a Dieu aquest vici, car tot homs glotz fa son dieu de son ventre; et ayso es grans desplazer e gran abominacion a Dieu, c'om 

fassa son dieu d'un sac plen de fems, e que hom temia mays et ami son ventre que Dieu. Dieus comanda dejunis et abstinencias, e le ventres comanda que hom mangi pron e de pas; e Dieus comanda matin levar, e l ventre dis: "Trop suy plens, a dormir mi coven per miels degerir mon condug." E pueys cant s'es levatz, can tart que sia, enans que diga sas oracions ni sas matinas, el pensa de son ventre e demanda: 

"Que poyrem huey manjar? Poyrem ren manjar de sazon?" Et apres 

renembra que fort fon bons le vins d'anueg: "Poyrem en trobar d'aytal o de melhor? Li testa m'a dolgut anueg, ja non seray ad ayze, tro que aia begut." Aquest peccat mena home a tota pauretat et a tota vergonha. Premieramens lo fa glot et hubriac, et apres jugador e luxurios e 

degastayre, mal despendeyre del sieu, e pueys vendre sa heretat et endeutar. E pueys esdeven ribautz e layres e malfadatz et homicida e justiziatz, et el mezeys, que si dezespera, e ssi aucis e si destruy. 

Aytal escot fa soven pagar le dyables del servizi del ventre. Aquest peccat si partis en .v. brancas segon sant Gregori, car en .v. manieras pot hom peccar en beure et en manjar: qui manja denant hora; qui en pren ses mezura; qui manja golozamens; qui fa aparelhar de manjar trop par sobrefluitat; qui fa aparelhar son manjar trop curiozament e trop delicadament. Li premiera branca d'aquest peccat es manjar denant hora. Trop esta layt ad home, pos que es vengutz a madura etat, et es sans e delichos, que non pot esperar ora de manjar; et esdeven li de gran glotonia, o per mala costuma, o per malvayza companhia, pos que es sans e fortz delichos, si non es alcuna ves per cauza razonabla.

E motz de peccatz esdevenon per aquesta costuma, c'om cura en sa vida aysi com bestia muda. Aytals homs dis que non pot dejunar ni far penedensa, car a frevol testa; et el dis ver, car el a malvays cor e malvayza volontat. Qui son cap dezarma et es ses bon cor, el non pot dejunar ni far autre ben, e sson malvays cor li fa trencar son dejuni, que es gran peccat e greu dezobediencia de sancta gleya que o a comandat et establit. E fora pron sufertador, si aytal persona dampnes solamens si mezeys, mas el vol aver companhons en sa glotonia, e tol lur de ben a far e vol los menar an si en enfern, fazent las glotonias. Mot homes son malvays per avol companha, car totz homs glotz ha propriamens sobre totz autres peccadors l'ufici del dyable, que es retrayre home de far ben; ne ls cal re, que s'en rizon e s'en glorifican, cant podon alcuns retrayre de dejunar e de far ben, e chiflan et escarniysson aquels que non los volon creyre, cant los vezon dejunar o far autres bens, et apellan los layrons et ypocritas; e deurian si mezeys apellar enemix de Dieu, car ilh podon ben far soven maior dejunis, e pueys podon trebalhar en las fazendas d'aquest mont, e mostran que fort an pauc de l'amor de Dieu, e tut son sebelitz en la vana amor d'aquest mont, car mays curan del plazer de la cara (carn) o de la gloria del mont que d'aquella de Dieu. Alcuns homes podon ben dejunar tro a la nueg per cassar o per playtz o per juox o per alcuns negocis temporals o per alcunas vanetatz, mas per Dieu lur seria grieu de far. Ad aquel jorn que deurian dejunar, son tornat enfant que volon a totas horas tenir lo pan en la man. Atressi com hom pecca per trop manjar, pot hom peccar per trop sopar. Home, a cuy plas trop velhar de nuetz, gastan lur temps en occiozitatz; ilh si colcan tart e ssi levan tart e peccan en motas manieras. Premieramens en so que trastornan lo temps; car fan de la nueg jorn e del jorn nueg, e Dieus maudis los per la propheta. Lo jorn deu hom ben fayre; e la nueg deu hom pauzar de las obras del cors e deu hom Dieu lauzar e pregar.

Mas ilh non o fan ni lo jorn ni la nueg, so per que Dieus ha tot lo temps 

establit, e perdon tot lur temps; e non tan solamens perdon lo temps del ben, que poyrian far, mas fan motz de mals, jugar a taulas, ad escax et a datz e dire follias, gabarias e mals enprenemens, et offendon Dieu e fan motz de greuges a lur cors, don s'amerma lur vida, e dampnan lurs armas. La segonda branca de peccat de gola es manjar e beure otra mezura. Aytals son propriamens glotons, que tot o glotonian com fa le gorx de Satanas. Gran sens e gran sanetat corporal et esperital es manjar e beure per mezura; car motz homes en moron davant lur temps per manjar o per beure otra mezura; e pueys en vivon en grans langors 

et en greus malautias. E qui d'aquesta mezura vol apenre, el deu saber que motas manieras son de viure el mont. Li un vivon segon la carn, li autre segon lur joventut alegramens, li autre segon ypocrizia, li autre segon lur avaricia, li autre segon fizica, li autre segon lur estament en bona vida et onesta, li autre vivon en penedensa segon que lur peccat 

requeron, li autre segon l'amor de Dieu, aysi con los regis le Santz Esperit. Sil que vivon segon la carn son condampnat, e sant Paul los juja a mort, car fan de lur ventre lur dieu. Aytals non tenon ni razon ni mezura, per que auran en l'autre segle penas e turmens ses mezura.

Sil que vivon en lur joventut, volon seguir las follas companhias e non podon tenir mezura. Silh que vivon segon ypocrizia son martir del dyable: aytals an doas mezuras, car dos dyables an, que los turmentan e sson mot contraris entre els. L'uns dyables li dis: "Manja pron, que sias ben fortz e non t'afreoliscas;" l'autres li dis: "Non faras, dejuna per so 

que sembles bons e santz et homs de penedensa." Et enaysi coven a la ypocrizia doas mezuras, una petita et escassa, de que huza davant la gent, et autra gran e larga de que huza privadamens, cant hom non o ve. Aquel que es cobees et avars viu segon lo mandament de la borsa.

Li borsa li es comandayris de tot l'ostal, per que entre la borsa et home glot ha trop bella disputacion. Le ventres li dis qu'el vol esser gras e plens. Li borsa dis: "Et hieu vuelh esser plena e non mi vuelh vuydar."

Le ventres conselha: "Hyeu vuelh que bevas e manges pron e despendas." Li borsa dis: "Non fassas, hieu vuelh que tu gardes lo tieu e o restrenhas." E que fara aquest las caytius, que es sers d'aquest dos mals senhors? Per far pas li coven far doas mezuras, la mezura del ventre en autruy ostal, bona e larga, e la mezura de la borsa en son ostal fort doloyroza et escassa. Silh que vivon segon fizica tenon la mezura d'Ypocras, que es petita et estrecha, et esdeven fort soven que 

cilh que vivon per fizica moron atressi per fizica. Tant purgan las catre humors que li .v. humors si gasta, so es la vida.

Amanieu de Sescas, essenhamen de la donzela.

Amanieu de Sescas, essenhamen de la donzela.

Ms. de Paris, fr. 22543. - Milà y Fontanals, De los trovadores en España, Barcelona 1889, p. 443-446 (Font). - Grdr. 33, p. 51 s. St. p. 52.

De vostr' esgardamen

vos man, cant al mostier (monasteri)

seretz per lo mestier (siréu, estaréu per lo menesté)

e per la mess' auzir, (y pera escoltá la missa)

que ls huelhs sapchatz tenir (que'ls ulls sapigáu retindre)

de folamen gardar,

mas jos o vas l'autar,

si gandir y podetz.

E lay no bastiretz

parlamen ni cosselh,

qu'ieu pel vostre sen velh

en bona chaptenensa,

e c'am faitz de plazensa

siatz per tot grazida.

Enpero s'az ichida

vol deguna solatz,

lau c'ab sela n'aiatz

et ab sels que l voldran

e no sobreguaban,

que torne ad enuey,

ab nueiza ni ab bruey. (ni en nosa ni en brugit, soroll)

Car donzela cridiva

non es fort agradiva

ni l'esta d'avinen;

e li pus conoissen

dizon que no n es bel.

Sobrecot ni gonel,

que us sia conogut,

no portetz descozut (no portéu descusit)

ni lunh autre vestir.

E si voletz bastir

solatz de jocx partitz,

no ls fassatz descauzitz,

mas plazens e cortes.

Can vendras, bela res, (cuan vindrás, bella cosa)

sobre taul' al manjar,

lau que us fassatz portar

aigua fresca denan.

Lo vi atrempatz tan

que jes no us fassa mal;

car dona res no val

ni donzel' atressi,

pus se cargua de vi; (si mol se carregue de vi)

ans es mestiers ontos, 

e l focs luxurios

nais d'aquel, et assatz

d'autres mestiers malvatz

qu'ieu non dic ni diria.

Sobre manjar, amia,

jes vostre companho

ni ls autres deviro

non anetz covidan, (no ne anigáu convidán)

car non par benestan

c'om covit home sa;

mar sel que denan n'a,

be vuelh manjuc, si l platz;

pero, s'il n'a pertratz

denan, faitz azauteza,

e l covitz er pegueza.

E tenc per vostr' onor,

sie us falho servidor,

que vos talhetz premieira (que vos talléu primera, primé, antes, abans)

que vostra companhieira:

pero si companhs es,

fort sera mal apres,

si no ser vos e si; (si no servix a vos y an ell : si mateix)

jes a dreg no l noiri

sos maestre veramen.

Mal noyrir mal apren, (mal nutrí, nutrit, enseñat, mal adeprén)

et es leu conogut. (y es fássilmen conegut)

E can veiretz vengut

temps de taulas levar

e de las mas lavar (y de les mans llavá, rentá)

ni veiretz rezensada (voréu)

vostra don' e lavada,

refrescatz vostras mas,

que l lavar es fort sas

apres manjar e netz. (después de minjá y llimpio)

Et aiatz totas vetz

al lavar companhia,

si podetz, que no sia

mal jutjat per negu,

ni per vayr ni per bru.

E cant iretz sezer,

vuelh vos aperceber (vull vos apersibí)

que us en anetz pus bas,

si podetz a nulh cas,

de vostra don' aitan

que ab lieys d'un garan

no siatz, vostre vol.

E s'aizina us o tol,

aia'n doas o dos

entre de lieys e vos,

si podetz ab bel genh.

Bela, may vos ensenh,

si en aquela sazo

negus homs vos somo

e us enquier de domney,

jes per la vostra ley

no vos siatz estranha

ni de brava companha.

Defendetz vos estiers

ab bels ditz plazentiers.

E si fort vos enueia

son solatz e us fa nueia, (tos fa nosa)

demandatz li novelas:

"Cals donas son pus belas,

o Gascas o Englezas,

ni cals son pus cortezas,

pus liais ni pus bonas?"

E s'il vos ditz: "Guasconas,"

respondetz ses temor:

"Senher, sal vostr' onor,

las donas d'Englaterra

son gensor d'autra terra."

E s'il vos ditz: “Engleza”,

respondetz: "Si no us peza,

senher, genser es Guasca."

E metre l'etz en basca:

si apelatz ab vos

dels autres companhos

que us jutgen dreg o tort

de vostre desacort.

E negus que us enquieira

no us truep mala parlieira,

neys s'era enemicx

de totz vostres amicx.

Car si com es grazitz

hom, cant es afortitz

contra sos mals guerriers,

er grazitz a sobriers

vostre pretz ab bo laus,

s'es cortes' e suaus

et humil e plazens

a totas bonas gens,

c'om no us conosc' erguelh,

donzela, qu'ieu no vuelh

siatz de brau respos.

D'autras defensios

podetz far avinens,

sie us play, may de cinc cens,

ses dir dechauzimen

e ses far falhimen.

Matfre Ermengau, lo breviari d'amor. Dels metges, Ayssi parlan li maldizen

Matfre Ermengau, lo breviari d'amor.

I. Ms. du British Museum, reg. 19. C. 1. fol. 127b (A); Ms. de Paris, fr. 858, fol. 127d (B); Ms. Harlei. 4940, fol. 130b (C). 

II. Mahn, Gedichte der Troubadours 1, 184-186. - Le Breviari d'amor de Matfre Ermengaud p. p. Azaïs, 2 voll., Paris 1862 - 84. Cf. Jahrbuch für romanische Literatur 5, 402. - Grdr. § 34, p. 53. St. p. 43.

I.

Dels metges.

Los metges peccan eyssamen

en manta guiza, quar seguen

las doctrinas de Galia;

per so que puescan vieure sa

lonc temps et ab cor vigoros,

son mot ardent e mot curos

de seguir tot delieg carnal,

e de l'esperit no lor cal.

Mas en so qu'es plazent al cors

meton nueg e jorn lor esfors;

don volon aver palafres,

belas raubas e bels arnes

e viandas delicadas

e trop ben aparelhadas,

et auzir esturmens e cans

e sentir cauzas odorans;

e tot aysso volon seguir,

quar es profieg a retenir

al cors la calor natural,

mas a l'esperit es mortal.

Et esquivo cum lo malan

so qu'es a l'arma profechan;

quar al cors seria nozen,

del qual an cura maiormen.

E dono per cosselh leyal

als autres que fassan aytal,

e per corporal sanetat

cosselhan qu'om fassa peccat.

E soven fan mant home bo

morir senes cofessio;

quar si an greu malautia,

no sosteno qu'om lor dia

quez els se deian cofessar,

per duptansa de may greuiar,

e curo mays de corporal

sanetat que d'esperital.

D'autra part, quan vezo trebalh

d'alcun home, cuy mals assalh,

dolors o febres cartana

o febres cotidiana,

gotassa o lebrozia,

o autra greu malautia,

ja no n auran compassio

ni desplazer, ans lor es bo;

quar espero quez ilh auran

de la cura salari gran;

et outra l dig gran salari

auran lor ypotecari

especial, don hom pendra

tot aquo que mestiers fara

al dig malaute trebalhat;

et auran ja fag lor mercat

ab l'epotecari, lo qual (apotecari, boticari, farmasséutic)

auran pres per especial,

que lor partisca son gazanh.

Apres si l malaute si planh

d'alquna dolor que senta,

e ditz que fort lo turmenta

o el cap o en l'esquina,

el faran far medissina

ad aquel ypotecari,

o emplaustre o lectoari,

banhs, eyssarops o onchuras

et autras malaventuras;

e res d'aquo pro no l tendra,

e si o fay, petit sera.

Et apres, quan ve al comtar,

l'ypotecaris fay pagar

per so qu'om a de luy agut

detz tans que no li'n es degut,

si veritat dir volia.

Pueys d'aquela raubaria

a lo metges sa bona part,

lo ters o la meytat o l quart. (la tersera part, o la mitat, o la cuarta)

E si cuiatz a lor gandir 

e us fatz la recepta legir

dels lectoaris o dels banhs,

nomnar vos an per noms estranhs,

segon lor antidotari, 

las cauzas del lectoari,

per so que no las entendatz

en lunha guiza, ni puscatz

de las dichas cauzas saber

si las prezon outra dever.

E soven per gran bauzia

fan greuiar la malautia,

sia plaga o nayssedura,

et alongaran la cura,

per may aver salari gran

de l'home caytieu, malenan.

Apres quant an agut l'argent,

son en la cura neglegent,

don mant home veno a mort,

que foran vengut a bon port,

si no fos lor neglegentia; (negligén; negligensia)

o per fauta de scientia, (o per falta de siensia)

quant auran preza la cura,

obraran ad aventura

en alquna malautia,

que no y saubran pendre via (pendre, prendre)

certa, veraya ni fina,

segon l'art de mediscina; (medissina; medicina)

et al malaute prometran

qu'el per cert del mal lo guerran, (guerirán, curarán, sanarán)

per so que ls pague largament.

E quant els an tirat l'argent, (argent, argén, AG, plata, dinés)

fan lor compte; si val, valha,

o si que no, no m'en calha.

E dono bevenda mortal

en loc de la medicinal;

o faran autra bauzia,

que sie us vezo malautia (siu (B)

e sabo que no s pot curar

o qu'el no y podo cosselh dar,

pendran sobre se la cura,

tot per avareza pura:

et abans no y toquarian

entro que be pagat sian.

E faran vos un temps muzar

et en fol vostre argent gastar;

e quan tot er fag en derier,

no y conoysseretz melhorier. (no hi coneixeréu millora o milloría)

Et ayssi murtrisson la gent (a així, aixina assessinen a la gen)

e la raubo de lor argent. (y la roben dels seues dinés)

II.

Ayssi parlan li maldizen.

Ara m dizon li maldizen:

"No ns potz ges escapar tan gen,

quar ab sol qu'ab nos estias,

nos t'aurem pro guerentias

qu'an dig per les fols castiar

qu'amors tol mays que no vol dar, (tol : trau, pren; v. tollere, toldre)

e ses far socors ni plazer

dona trebalh e desplazer:

don trobaras, ab qu'enquieyras,

qu'en Riambaut de Vaquieyras, (Raimbaut de Vaqueiras)

dis d'aquest' amor ses temer:

"Mas per so m'en vuelh estener,

qu'amors tol mays que no vol dar,

qu'ie l vey per un be cent mals far,

e mil pezars contr' u plazer;

et anc no dec joy ses trebalh:

mas cum ja vuelha so egalh,

qu'ieu no vuelh son ris ni son plor,

pueys no n aurai gaug ni dolor, (pos no ne tindré - hauré - goch ni doló)

sivals no l seray mals ni bos,

e lays m'estar dezamoros."

Respon Matfres als maldizens.

"Per Dieu, non agra 'n Riambautz

razo, que fos ta mal azautz 

que s prezes a mal dir d'amors

que l avia fag tantas honors.

Empero l dig testimoni,

que fetz ab cor malenconi,

no val ges, de dreg, una glan, (una bellota, billota, aglan, glan)

si gardatz so que dis denan

en cela mezeyssa canso. (mateixa)

Dieus, quan tost oblidat li fo

qu'el avia dichas grans lauzors (qu'ell habíe dit : dites grans loors)

dels bes quez om pren per amors,

et avia 'n dig enayssi ver:

"Pero be say, si m dezesper, (pero be sé, si me desespero)

que l mielhs de pretz y dezampar,

qu'amors fa ls melhors melhorar (qu'amor fa als millós millorá)

e ls pus malvatz pot far valer,

e sab far de volpilh vassalh

e l dezavinent de bon talh,

e don' a mans paubres ricor;

e pus tant y trop de lauzor,

ieu soy tan de pretz eveios

que ben amera, si amatz fos."

Pus doncz amors ta fort lauzet,

si pueys tantost amor blasmet,

e de so qu'ac ben dig dis mal,

sos testimoni re no val,

qu'es contraris a se mezeys,

segon que dizon nostras leys.

E 'n Aymeric de Pegula (Pegulha, Pegulhan; Aimeric)

ditz reprenden cel qu'aysso fa: (va di reprenén al que aixó fa)

"Qu'aycel que si mezeys desment (si mateix)

del be qu'a dig, no m'es parvent,

pueys qu'es trobatz ben dizen fals,

que l deiam creyre dizen mals."

Ayssi parlon li maldizen.

"Que dizetz," dizo lh mal parlier,

"a'n Peir Vidal, le cavayer, (Peire Vidal, antepassat de Nachet S. V.)

que per amor trebalhec tan

e per amors pres mal e dan,

e ne clamec de trascio, (y ne va clamá, queixá de traissió)

per que dis en una canso:

"A vos mi clam, senhor,

de mi dons e d'amor,

qu'aquest duy traydor,

quar me fizava en lor,

mi fan vieure ab dolor,

per be e per honor

qu'ay fag a la gensor, (que hay fet a la mes genta : gentil, maja)

que no m val ni m'acor."

Respon Matfres als maldizens.

"Ad aquest vos dic ieu breumen

quez a sa vida non ac sen,

per que ges ieu non daria

un plom en sa guerentia;

quar per falsetat proada

li fo la lenga mermada, (la llengua tallada, mermada, P. Vidal)

per que'n dis d'aquesta razo

le bos morgues de Montaudo (le moine de Montaudon, Monges)

en un dechat qu'el compilec,

on seyze trobadors blasmec:

"Peyre Vidal es le derriers,

que non a sos membres entiers,

et agra l obs lenga d'argen,

al vila qu'era peliciers, (pellicer; pellissé, pelletaire)

quez anc pus se fe cavaliers

non ac pueys membransa ni sen."

Ayssi parlon li maldizen.

Aras dizon li maldizen:

"Aquo mezeys podem proar (aixó mateix podem probá)

per un autre gueren tot clar, (per un atra garantía)

que fo mot savis e mot bos

e blasmec en soas cansos

amors: aysso fo en Folquetz

que dis en un cantar que fetz

dels fals semblans qu'amors adutz: 

“Amors, per so mi soy ieu recrezutz

de vos servir, que mays no n auray cura; (auré, hauré, tindré)

qu'ayssi cum pus pres' hom layda penchura, (fea pintura)

quan li's de luenh, que quant li's pres vengutz,

prezav' ieu mays vos quan no us conoyssia:

e s'anc re vuelc, mays n'ay que non volia; (vach voldre, volé)

qu'ayssi m'es pres cum al fol queridor

que dis qu'aurs tot fos quant el toquaria." (Rey Midas; or)

Respon Matfres als maldizens.

"Ad aquesta guerentia

vos dic qu'en Folquetz fetz clamor

el dig cantar de fals' amor,

e declarec s'ententio (y va declará sa - la seua - intensió)

en cela mezeyssa quanso, (an aquella mateixa cansó)

don dis iratz e somogutz:

"Ab bel semblant que fals' amor adutz,

s'atray vas lieys fols aymans e s'atura,

quo l papalhons qu'a tant fola natura (papallona; mariposa)

que fier el foc per la clartat que i lutz: (que acabe al foc)

per qu'ieu m'en part e sigray autra via, (partixco; seguiré)

sos mal pagatz, qu'estiers no m'en partria, (partiría)

e sigray l'ayp de tot bo suffridor (patidó; v. suffrir)

que s'irays fort si cum fort s'umilia."

En Folquetz doncx entendia

en la dicha canso mal dir

de fals' amor, la qual esdir

ieu no vuelh de mals ni d'errors,

quar fals' amor non es amors

ni fals sestiers non es sestiers

ni fals diniers non es diniers,

segon que dizon nostras leys;

mas de ver' amor el mezeys

dis que falhiment non pot far,

que mays en fari' a blasmar,

si fezes lunh' error o mal,

quez un' autr' aytant quan mays val:

don dis az est' amor tot gent:

"Mas vos no m par puscatz far falhiment;

pero quan falh cel qu'es pros ni prezatz,

tant quant val mays tan n'es pus encolpatz,

qu'e la valor pueia colp' e deyssen.

E sitot hom perdona l forfaytura,

ja del blasme no l sera fagz perdos,

quar cel rema e malas sospeyssos,

qu'a mans ment cel que vas un desmezura." 

Ayssi parlan li maldizen.

Encaras dizo l'enveios

que tant blasmon los amoros:

"Nos avem un autre gueren,

qu'a digz mals d'amors per un cen

no n a dig dels autres negus;

auiatz doncx qu'en dis Marcabrus:

"Fams ni mortaudatz ni guerra

no fan tant de mal en terra

que amors qu'ab engan serra.

Escoutatz! (escoltéu!)

Quan vos veyra sus la bera,

non sera sos huelhs mulhatz." (sons ulls bañats; mullats)

Respon Matfres als maldizens.

“Ar, senhors, sia ieu escoutatz! (Ara, siñós, siga yo escoltat!)

Anc en Marcabrus non ac par

de mal dire, per que no m par

quez el sia dignes de fe,

quar d'amor no poc saber re,

quar dona lunh temps non amec

segon qu'el mezeys cofessec (segons qu'ell mateix va confessá)

en aquel mezeys cantar cert,

e dis ayssi tot ad ubert:

"Brus Marcx, le filh Marcabruna, (Marcabrus, Marcabrun)

fon engendratz en tal luna

que sab d'amor que s'esgruna. 

Escoutatz!

Pero anc non amec una

ni d'autra non fon amatz."