miércoles, 21 de octubre de 2026

Épître farcie de la Saint-Étienne. Planch de sant Esteve

Épître farcie de la Saint-Étienne.

Deforas els lo van menar,  Comensson a lo lapidar.

Raynouard, Choix des poésies originales des troubadours, II, 146 - 151. (R.). (Ed. Ramón Guimerá Lorente) Comparé avec le Ms. de Montpellier (M), le Ms. d'Aix (A.) et de Roussillon (Ro). Cf. Revue des langues romanes I, 140 s.; Société agricole, scientifique et littéraire des Pyrénées-Orientales XIV, 175. Appel, Provenzalische Chrestomathie, p. 145-147 (Ap.). 
- Grdr. § 10, p. 10. St. p. 41.

Raynouard, choix, poésies, troubadours, kindle

Planch de sant Esteve.

(Sezetz, senhors, e aiats patz,
so que direm ben escoutatz,
car la leissos es de vertatz,
non i a mot de falsetatz.)

Esta lesson que legirem
dels fachs dels apostols trairem,
lo dig san Luc recontarem:
de sant Esteve parlarem.

En aquel temps que Deus fo natz
et fo de mort ressuscitatz
et pois el cel el fo poiatz,
sant Esteve fo lapidatz.
Auiats, senhor, per qual razon
lo lapideron li fellon,
car connogron, Deus en lui fon
et fes miracla per son don.
Encontra el corron e van
li fellon Libertinian
e li crudel Cilician
e li autre Alexandrian.
Lo sens de Deu e la vertutz
los a messongiers conogutz,
los plus savis a rendut mutz,
los paucs, los grans, totz a vencutz.
Quant an auzida sa rason
e conogron que vencut son,
d'ira lor enflan li polmon,
las dens croisson cuma leon.
Quant lo santz vi lor voluntat,
no quer socors d'ome armat,
sus en lo cel a regardat:
auiats, senhors, cum a parlat.
“Ar escoutatz, no us sia greu,
lo cel ubert laissus veig eu
e conosci lo filh de Deu
que crucifixeron Juzeu.”
D'aisso foron fort corrossat
li fals Juzeu et an cridat:
“Prengam lo, que trop a parlat;
gitem lo for de la ciutat!” 
Non se pot plus l'orgolhs celar,
lo sant prenon per lui penar:
deforas el lo van menar,
comenson a lo lapidar.
Vecvos qu'als pes d'un bachellier
pauson lur draps per miels lancier!
Saul l'apeleron li premier,
Sant Paul cilh que vengron darrier.
Lo sanz vi las peiras venir,
doussas li son, non quer fugir:
per son senhor suffri martir
e comenset aysso a dir:
“Senher Deus, que fezist lo mon
e nos traissist d'enfern preon
e nos donest lo teu sant nom,
recep mon esperit amon.”
Apres son dich s'aginolhet,
don a nos eissemple donet:
car per sos enemics preguet,
e so que volc, el acabet.
“Senher Deus, ples de gran doussor,”
so dis li sers a son senhor,
“lo mal qu'el fan perdona lor,
no n aian pena ni dolor.”
Quant aquest sermos fon fenitz
e l martire fon ademplitz,
de so qu'el ques es essausitz
el regne Deu s'es adormitz.